Yngwie Malmsteen is zonder meer een van de technisch meest begaafde gitaristen ter wereld. Vooral in de jaren tachtig heeft hij fantastische dingen op plaat gezet. Chapeau! Dat laatste zal niet gezegd worden na het beluisteren van het door blues geïnspireerde album Blue Lightning, waarop Malmsteen vier nieuwe, eigen nummers ten gehore brengt. De rest van het album zijn covers van Jimi Hendrix, Deep Purple, ZZ Top, The Beatles, The Rolling Stones en Eric Clapton. Het doet dan ook denken aan Malmsteens coveralbum Inspiration (1996). Hij is zelfs zo dol op Deep Purples Demon's Eye, dat hij dit nummer voor Blue Lightning nogmaals onder handen neemt.
De meestergitarist staat erom bekend moeilijk met anderen te kunnen samenwerken. Dat breekt Blue Lightning op, want Malmsteen doet op dit album alles zelf. Bij het maken van de schijf zal hij weinig tegengas of iets van een kritische blik hebben gehad van buitenstaanders. Het levert een schijf op met een erg ruwe, doffe productie en mix, matige zang, ongeïnspireerde geprogrammeerde drumpartijen en eindeloze gitaarriedels die de songs niet verdienen. Het is een raadsel waarom hij geen studiomuzikanten of experts heeft ingehuurd voor de rollen die hij zelf niet machtig is. Alleen al een drummer en een ervaren producent zou Blue Lightning enorm goed hebben gedaan. Of in ieder geval een advocaat van de duivel die bij de eindeloze solo's een kritische noot had kunnen plaatsen.
Helaas is het niet anders en zijn dit de versies waarmee trouwe luisteraars het moeten doen. Het eigen materiaal van Malmsteen op Blue Lightning is beter te pruimen dan de covers. Met name het instrumentale 1911 Strut en bluesnummer Sun's Up Top's Down springen erbovenuit. Malmsteen is geen groot vocalist, maar tijdens de laatstgenoemde song brengt hij het er aardig vanaf.
Bij blues gaat het om het gevoel, de rauwe pijn, het genot en een goed idee van wat een nummer nodig heeft. Pijn is er zeker, maar dat is dan vooral omdat Malmsteen geen oog heeft voor waar de klassiekers om vragen. Het sensuele, sexy element is volledig verdwenen uit Foxey Lady en het rauwe van het originele Paint It Black is ver te zoeken. Enerzijds zijn er de vreemde vocale vrijheden die Malmsteen zich gunt, anderzijds is er de overdaad aan gelijksoortige showsolo's die de originele nummers doen ondersneeuwen. Het zijn deze misstappen die van My Guitar Gently Weeps een behoorlijk onaangename luisterervaring maken. De bewerking van Demon’s Eye is nog het meest geslaagd.
Het is een bescheiden lichtpuntje op een plaat die er eigenlijk alleen is voor de fans die geen noot van Malmsteen onbeluisterd kunnen laten. De stergitarist zou het credo less is more ter harte moeten nemen en bij zichzelf te rade moeten gaan of het voor het maken van met leven doorspekte muziek toch niet handig is om dat samen met anderen te doen.
Tracklist:
1. Blue Lightning
2. Foxey Lady (Jimi Hendrix-cover)
3. Demon's Eye (Deep Purple-cover)
4. 1911 Strut
5. Blue Jean Blues (ZZ Top-cover)
6. Purplze Haze (Jimi Hendrix-cover)
7. While My Guitar Gently Weeps (The Beatles-cover)
8. Sun's Up Top's Down
9. Peace, Please
10. Paint It Black (The Rolling Stones-cover)
11. Smoke On The Water (Deep Purple-cover)
12. Forever Man (Eric Clapton-cover)
