Helloween & Hammerfall in Tilburg
Enquête

Op Dynamo Metalfest spelen Death Angel, Dress The Dead, Exodus en Testament uit de Bay Area. Welke song van deze acts of van een band waarbij een lid van de gelegenheidsgroep Bay Area Interthrashional heeft gespeeld, wil jij het liefst op DMF 2022 horen?

D.R.I. – Beneath The Wheel
D.R.I. – The Five Year Plan
Death Angel – Seemingly Endless Time
Death Angel – Thrown To The Wolves
Death Angel – Voracious Souls
Dress The Dead – 1969
Exodus – Bonded By Blood
Exodus – The Toxic Waltz
Exodus – War Is My Shepherd
Forbidden – Chalice Of Blood
Forbidden – Step By Step
Heathen – Death By Hanging
Heathen – Hypnotized
Hirax – Bombs Of Death
Hirax – El Diablo Negro
Machine Head – Davidian
Machine Head – Old
M.O.D. – Get A Real Job
Testament – D.N.R. (Do Not Resuscitate)
Testament – Into The Pit
Testament – Over The Wall
The Boneless Ones – Keg Kept A Flowin'
Toxik – There Stood The Fence
Toxik – World Circus
een andere song van de bovengenoemde bands, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

Kalender
Vandaag jarig:
  • Justin Broadrick (Godflesh) - 53
  • Louis Svitek (Ministry) - 59
  • Sander Gommans (After Forever) - 44
Review

Devin Townsend - Empath
Jaar van release: 2019
Label: HevyDevy Records
Devin Townsend - Empath
"Hij reflecteert meer, overstijgt hiermee bepaalde negatieve gedachten over anderen en zet de volgende stap in zijn carrière. Of deze stap leidt tot een vervolg van Devin Townsend Project is onduidelijk. Naar eigen zeggen heeft hij Transcendence benaderd alsof het zijn laatste is." Zo sloten we de review van Transcendence (2016) af. De multi-instrumentalist houdt woord. Na tien jaar vind Devin het tijd om afstand te nemen van Devin Townsend Project en onder zijn eigen naam verder te gaan.

Het resultaat is Empath, het eerste vollédige solo-album sinds Ziltoid The Omniscient (2007). De Canadees heeft veel van de partijen zelf ingespeeld, maar krijgt uiteraard hulp van vocalisten. Daaronder Anneke van Giersbergen en Ché Aimee Dorval, waarmee hij al vaker samenwerkte. Daarnaast zijn er gastbijdragen van onder meer Chad Kroeger (Nickelback), Steve Vai, Samus Paulicelli (Decrepit Birth) en Ryan Dahle (Age Of Electric, Limblifter).

Op dit album gooit HevyDevy alle remmen los. Een beter statement dan de eerste reguliere track Genesis is er wat dat betreft niet. Elektronica, Hollywood-soundtracks, achtbitsbliepjes, blastbeats, disco; alles komt langs. Het is vooral knap dat de multi-instrumentalist voorkomt dat deze track ontspoort. Ondanks de verschillende genres sluiten de secties goed op elkaar aan en het refrein zorgt voor de nodige houvast.

Filmmuziek speelt een grote rol op deze release. Luister maar eens naar het verhalende Why. Cinematischer kan niet. Ook hierin zijn de verschillende stijlen, waaronder klassieke muziek en metal, knap geïntegreerd. En wat te denken van reggae, prog en een saxofoonsolo in het experimentele Borderlands? Hopelijk staat deze track binnenkort op de setlist bij verschillende concerten, zodat we er ook live van kunnen genieten. In ieder geval de twee stevige, swingende delen van die track. Er zijn daarnaast twee delen die het heel rustig aan doen (relaxmuziek en dark ambient). Vanwege de contrasterende secties komt het nummer wat fragmentarisch over.

De luisteraar krijgt gelukkig ook af en toe rust. Zo is Spirits Will Collide een zeer toegankelijke poprocksong met meerstemmige, vrouwelijke vocalen in het couplet. Deze groeit wel uit tot epische proporties met een koor, maar blijft gebaseerd op een paar ideeën. Spirits Will Collide is evenwel één van de twee uitzonderingen. Het leeuwendeel van dit album bestaat namelijk uit gelaagde, veelzijdige composities. De tweede uitzondering, Evermore, bevat zeer aardige, tegendraadse ritmiek en een vrolijkstemmend refrein. Het lichte, maar wel proggy Sprite, waarin elektronica een grote rol speelt, vormt de opbouw naar een complexere fase.

Als je alles gehoord denkt te hebben, volgt de kolos Singularity van meer dan drieëntwintig minuten. Deze begint fragiel. De eerste, rustige zanglijn toont veel gelijkenis met die van In Bloom van Nirvana. Daarna vliegt deze afsluiter alle kanten op met zelfs brutal death metal inclusief blastbeats. De te lange, zesdelige epic komt daarna met vredige klanken, wat onsamenhangende experimentele passages en complexe prog metal met hier en daar een melodieën die herinneren aan andere albums, waaronder Epicloud (2012) en (2014).

Het is elke keer weer verbazingwekkend waartoe Devin toe in staat is. Enerzijds zijn het songmateriaal en de gecomprimeerde geluid herkenbaar. Het deels Fear Factory-achtige Hear Me sluit bijvoorbeeld aan bij Deconstruction. De gelaagde muur van geluid wordt opgetrokken en de diepte in de sound is er. Anderzijds zijn er wat experimenten die voor een veelzijdige en interessante release zorgen. Het vergt uiteraard meerdere luisterbeurten om alles te doorgronden. De eerste keer loop je soms vast omdat er zo veel gebeurt, maar tegelijkertijd pakt deze avontuurlijke release je omdat er veel momenten bijblijven waaruit de klasse blijkt. Het niveau fluctueert. Met name Genesis, Why en Borderlands nodigen uit om dit solo-album elke keer nog een keer op te zetten.

Tracklist:
1. Castaway
2. Genesis
3. Spirits Will Collide
4. Evermore
5. Sprite
6. Hear Me
7. Why
8. Borderlands
9. Requiem
10. Singularity Part 1 – Adrift
11. Singularity Part 2 – I Am I
12. Singularity Part 3 – There Be Monsters
13. Singularity Part 4 – Curious Gods
14. Singularity Part 5 – Silicon Scientists
15. Singularity Part 6 – Here Comes The Sun

Score: 82 / 100

Reviewer: Jeffrey
Toegevoegd: 18 maart 2019

Meer Devin Townsend:

Helloween & Hammerfall in Tilburg

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.