Recentelijk leidde een markies een selecte groep Moonspell-fans rond door Lissabon om ze te vertellen over de historie van de stad. De dertien uitverkorenen woonden als onderdeel daarvan een lezing van wetenschappers bij over onder andere de aardbeving van 1755, die tweederde van de Portugese hoofdstad verwoestte en tussen de vijftigduizend en honderdduizend mensen het leven kostte. De ramp is de inspiratiebron voor het concept van de veertiende full-length van de Zuid-Europeanen.

Zo veel impact de historische gebeurtenis heeft, zo veel impact heeft de nieuwe plaat aanvankelijk ook. Moonspell pakt het heel anders aan dan op voorganger Extinct. Zo gebruikt Fernando Ribeiro nauwelijks zijn cleane stem en zingt hij de teksten in zijn eigen taal. Portugees dus, en dat past prima binnen het concept. Vanwege het veelvuldige gebruik van de extreme vocalen is de muziek ook agressiever.

Behalve steviger zijn de songs bombastischer, dankzij de toevoeging van klassieke instrumenten en een koor. Dat begint direct al met het pompeuze intro Em Nome Do Medo (een bewerking van de originele track die op Alpha Noir staat), waarin vooral de fantastische orkestraties van John Phipps opvallen. Deze dragen over de hele lengte van het album bij aan de sfeer die aangrijpende epiek en tragiek ademt. En ook al zijn de teksten in het Portugees, je krijgt de Engelse vertaling erbij. De titels van de songs zijn dusdanig gekozen dat als je de Portugese taal niet machtig bent, je je toch een goed beeld kunt vormen in welke fase van het verhaal je je bevindt.

Extinct is vooral een album dat veel catchy nummers bevat en 1755 is juist één dat veel meer uitdaging voor de luisteraar bevat. De riffs zijn complexer, veelzijdiger en prominenter aanwezig. En over complex gesproken, het titelnummer is een progressieve track met geavanceerde maatsoorten. Het levert een heel rijk nummer op, waarin de percussie en orkestraties fraai zijn geïntegreerd. Producer Tue Madsen laat het geheel clean, sfeervol en krachtig klinken.

De andere tracks zijn traditioneler, maar ook daarin gebeurt er veel. In Tremor Dei, Evento en het grootse Desastre bevatten Opethiaans gitaarwerk. Laatstgenoemde is al een sterke track en de bijdrage van het koor brengt dit hoogtepunt op een nog hoger niveau. Vanwege de bijdrage van de meervoudige klassieke zang komt ook de naam van Epica wel eens in gedachten op, zoals in Abanão. De eerste helft bevat dusdanig sterke nummers, dat de middensectie wat minder indruk maakt. De Os Paralamas Do Sucesso-cover Lanterna Dos Afogados is echter een sfeervolle afsluiter.

Hoewel 1755 voor uiteenlopende meningen zal zorgen onder de fans vanwege de agressieve, extreme vocalen en de gewijzigde koers, toont de release een gepassioneerde band die meer dan vijfentwintig jaar na oprichting geïnspireerd en verfrissend voor de dag komt. De keuze om in de eigen taal te zingen, pakt goed uit en draagt bij aan de gedrevenheid die van de performance afstraalt. Het is een plaat die muzikaal veel inhoud heeft en dat zorgt ervoor dat deze ook na meerdere luisterbeurten geen moment verveelt. Prima om in zijn geheel te draaien. 1755 is een voorbeeld van hoeveel inspiratie een bepaalde gebeurtenis kan opleveren. Inspiratie die in dit geval is omgezet in een ambitieus conceptalbum. Sterke zet van Moonspell!

Tracklist:
1. Em Nome Do Medo
2. 1755
3. In Tremor Dei
4. Desastre
5. Abanão
6. Evento
7. 1 De Novembro
8. Ruínas
9. Todos Os Santos
10. Lanterna Dos Afogados (Os Paralamas Do Sucesso-cover)