Het Duitse platenlabel Noise Records geniet in metalen kringen een legendarische status. De maatschappij staat immers bekend als ontdekker van succesvolle acts als Helloween, Kreator en Voivod. En natuurlijk Running Wild, het piratenschip van de Duitse heavy metal. Onder de naam Noise BMG is onlangs een doorstart gemaakt. De huidige club werkt momenteel hard om het omvangrijke archief weer fatsoenlijk en opgefrist op cd en lp de markt op te krijgen. Mooi gebaar, want veel van die oude albums zijn al jaren niet meer fatsoenlijk te krijgen.

Daaronder valt dus eveneens een groot gedeelte van de Running Wild-discografie. Om precies te zijn de albums tot en met Masquerade uit 1995. Eerlijk is eerlijk, het herrezen label heeft er wel werk van gemaakt. De heruitgaven zien er allemaal geweldig uit. Boekjes staan vol informatie, liner-notes en beeldmateriaal. De vrij kinderachtige teksten over de gehoornde heer staan niet in het boekje van debuutplaat Gates To Purgatory, maar daar zal niemand echt rouwig om zijn, verwacht ik.

Interessanter wat mij betreft is hoe alles klinkt. Want er zit tegenwoordig veel verschil tussen remasters en remasters. Meestal gaat slechts de volumeschuif omhoog en krijgen kopers enkel een luidere variant van het origineel in handen. Dat kan werken als het geluid van de oude platen erg zacht was, maar in dat geval biedt de volumeknop uitkomst. Als je puur het volume opschroeft, blijft er namelijk weinig over van de subtiele details in het geluid. Met name ritmische elementen zoals hi-hats en bekkens verzuipen zodoende regelmatig in het eindresultaat. Andere platenlabels huren degelijke technici in die tijdens het remasterproces continu in de gaten houden of de nuances intact blijven.

Gelukkig lijkt voor de serie heruitgaven van Noise Records het laatste te gelden. Ja, de albums klinken wat steviger en minder dun dan vroeger, maar dat gaat niet koste van de details. Zo knallen drums en gitaren er wat meer uit en klinkt alles vetter, zonder dat de originele opname onrecht wordt aangedaan. Bij Gates To Purgatory geen overbodige luxe, want het album uit 1984 klonk in het jaar van de release al vrij ouderwets. Ook nu zijn er geen wonderen verricht, maar zowel cd als lp laten zich prima beluisteren, zonder dat er veel dynamiek verloren is gegaan.

Zoals ik al in de recensie van de originele uitgave schreef, vind ik deze schijf één van de meest vermakelijke albums uit het omvangrijke oeuvre van Rolf en zijn bemanning. Piraten tref je op deze schijf nergens aan. Satan maakt de dienst uit in heerlijk simpele beukers als Soldiers Of Hell en Adrian S.O.S. Songs die bol staan van effectieve akkoorden, overzichtelijke ritmes en prima, melodieuze gitaarsolo's. De muziek bevat bovendien een primitieve agressie die de band nooit meer heeft weten te evenaren. Agressie die samen met werk van Venom, Bathory en Mercyful Fate de voedingsbodem vormde voor de latere black metal.

Ik heb verder weinig toe te voegen aan mijn woorden van een paar jaar geleden. Gates To Purgatory mag dan naar huidige maatstaven wat gedateerd zijn, storend is dat nergens. Zwakke nummers staan er niet op. Kopers van deze remaster treffen daarnaast een zwik leuke bonusnummers aan, waaronder wat moderner klinkende heropnames van de The First Years Of Piracy compilatie uit 1991. Nummers van die ook al niet meer leverbare plaat zijn uitgesmeerd over alle re-releases die nu uitkomen. Dergelijke extraatjes maken een uitgave als deze simpelweg af. Zo hoort het.

Tracklist:
1. Victim Of States Power
2. Black Demon
3. Preacher
4. Soldiers Of Hell
5. Diabolic Force
6. Adrian S.O.S.
7. Genghis Khan
8. Prisoner Of Our Time

Bonustracks:
9. Chains & Leather
10. Adrian
11. Walpurgis Night (The Sign Of Women's Fight)
12. Satan
13. Iron Heads
14. Bones To Ashes
15. Soldiers Of Hell
16. Prisoner Of Our Time