Kamancello is een duo uit Canada dat in 2014 in contact met elkaar is gekomen en sindsdien samenwerkt. De meeste lezers kennen Raphael Weinroth-Browne van zijn cellopartijen in zowel de studio als op het podium bij de progressieve metalband Leprous. Shahriyar Jamshidi is minder bekend bij het metalpubliek. De geboren Iraniër speelt op de kamancheh, een strijkinstrument met vier metalen snaren en een klankkast die gemaakt is van een kalebas.

De naam Kamancello is een samenkomst van de twee instrumentnamen. Datzelfde geldt voor de muziek, die een dialoog is en verschillende muzikale culturen bindt. Weinroth-Browne en Jamshidi hebben al twee full-lengths op hun naam staan. Of Shadows is het derde en daarmee het laatste deel van de trilogie. Zoals de titel al suggereert, is de sfeer donker en nachtelijk. De ervaring die de Canadese musici op hebben gebouwd, betaalt zich uit in organisch spel.

De composities zijn geïmproviseerd en in een take in de studio opgenomen. Het album krijgt daardoor een experimenteel en vrij karakter. Beyond The Gate is heel levendig en direct terwijl To Mourn een zware, filmische en klassieke kolos van tien minuten is. In The Rider (neo-barok) communiceren de instrumenten met elkaar en sluiten de bijdragen van de heren zeer fraai op elkaar aan. Dat communiceren komt in meerdere tracks terug, zoals in Dance Of Shadows.

Op de openingstrack na vergen de nummers wel de nodige luisterbeurten. Het is de vraag of je daarvoor moeite wilt doen. Heb je wat met klassieke muziek en met bijvoorbeeld Apocalyptica, dan neem je de tijd om deze collectie songs te doorgronden. Het is lastig om deze release op waarde te schatten, omdat deze een vrij unieke samenkomst van cello en kamacheh toont. Vanzelfsprekend wordt er op hoog niveau gemusiceerd, maar blijft dat altijd in dienst van de compositie staan. Dit soort releases verbreedt de muzikale horizon van de luisteraar. Een bredere blik op de wereld kan nooit kwaad.

Tracklist: 1. Beyond The Gate
2. To Mourn
3. The Rider
4. Dance Of Shadows
5. On The Precipice
6. Towards The Inevitable