Als ik de kleine zaal vanwege een file verlaat binnenkom, is Wovenwar net begonnen met spelen. Het had weinig gescheeld of het was niet doorgegaan. Gecancelde vluchten en verdwenen apparatuur waren de redenen daarvan, maar gelukkig is Sylosis zo vriendelijk geweest hun gear uit te lenen. Wat me opvalt, is dat de sfeer er bij het publiek al vroeg inzit. Vooraan staat een groep enthousiaste fans en wat verder naar achteren staan de bezoekers goedkeurend te knikken op de moderne melodische metal van de Amerikanen (die wat As I Lay Dying en hardrockelementen in zich heeft). Na elk nummer stijgt er dan ook een luid applaus op. De heren op het podium zijn blij verrast.

Wovenwar speelt tien tracks van het zelfgetitelde debuutalbum. Daarvan komen Tempest en Prophets het beste uit de verf. Archers en All Rise doen dat minder, zeker in vergelijking met het studiogeluid en dat heeft vooral te maken met de kwaliteit van de zang. Shane Blay is vandaag wat wisselvallig. Soms klinkt hij overtuigend zoals in Profane en Prophets, maar er zijn ook momenten waarop de zang bijna wegvalt, zoals tijdens Identity en Matter Of Time. De frontman, die af en toe een gitaar ter hand neemt, lijkt last te hebben van zijn keel en grijpt er ook af en toe naar. Bassist Josh Gilbert is beter bij stem en neemt de zang dan ook veelvuldig voor zijn rekening. Hij is samen met Shane degene die het meest de show steelt, maar ook de drummer vestigt de aandacht op zich. Dat doet hij vooral met zijn strakke speelstijl. De anderen sluiten daar moeiteloos op aan, alhoewel de solo's niet altijd even goed overkomen. Dat ligt niet altijd aan de prestaties van de muzikanten, maar vooral aan die van de geluidsman. Ondanks de kritiek is er heel veel waardering vanuit de zaal voor het optreden van Wovenwar, dat zijn fans vandaag tevreden stelt.

Vervolgens sluit het doek voor het podium en begint het lange wachten op Sylosis. De pauze duurt zelfs bijna langer dan het optreden van het voorprogramma. Als het doek dan weer opengaat, verschijnen de Britten op het podium en kan de show beginnen. En wat voor een! Fantastisch hoe strak de heren spelen. De nummers van met name Dormant Heart komen live erg goed tot hun recht. Sylosis speelt ze hard en is gezegend met een goed geluid.

Frontman Josh Middleton trekt de meeste aandacht met zijn krachtige zang en fantastische instrumentenbeheersing. Vooral het gitaarwerk komt heel sterk uit de verf. Alsof het geen enkele moeite kost, speelt Josh de ene na de andere lead en solo om zich vervolgens weer te concentreren op zijn screams. Tussen de nummers spreekt hij de aanwezige enthousiaste fans steeds kort toe. Op zijn vraag wie Dormant Heart al in bezit heeft, reageert bijna iedereen bevestigend en velen hebben de band eerder aan het werk gezien, maar op de vraag van de frontman wie er al in 2009 aanwezig was in Patronaat, zwijgt het merendeel.

De andere muzikanten concentreren zich vooral op hun eigen instrument, staan er redelijk actief bij en kijken af en toe goedkeurend de zaal in. Daar genieten de bezoekers in volle teugen en bij het titelnummer van de nieuwe plaat is er al sprake van een grote pit. Bij Teras vormt zich een enorme circle pit en later vormt zich en tegen het einde van de reguliere set nog een wall of death. Als toegift krijgen we Conclusion Of An Age, maar het publiek wenst meer. Na het 'we want more' is het echter einde verhaal en keren de bezoekers bezweet en zeer tevreden huiswaarts.

Setlist Sylosis:
1. Where The Wolves Come To Die
2. Fear The World
3. Dormant Heart
4. To Build A Tomb
5. Teras
6. Servitude
7. Mercy
8. Leech
9. All Is Not Well
10. Altered States Of Consciousness
11. Empyreal
12. Conclusion Of An Age

Setlist Wovenwar:
1. The Mason
2. Death To Rights
3. Sight Of Shore
4. Profane
5. Identity
6. Archers
7. Matter Of Time
8. Tempest
9. Prophets
10. All Rise