Wardruna zal bij menig metalfanlezer toch wel bekend staan als die folkband met Gaahl. De 'beschermers van de runen' brachten dit jaar hun tweede album van de geplande trilogie uit onder de naam Runaljod - Yggdrasil. De conceptalbums rond het runenalfabet worden live regelmatig in een bijzondere setting opgevoerd. Zo stonden ze in 2009 op Incubate in het natuurtheater in Oisterwijk; een erg bijzonder optreden. Sindsdien doen ze elk jaar een gig in Nederland en dit keer is de keuze op 013 gevallen. Op zich is de 013 natuurlijk zo doorsnee als maar zijn kan, ware het niet dat het een seated concert betreft. Het Nederlandse L.E.A.F heeft de eer gekregen te mogen openen.

Dat Wardruna's populariteit niet alleen te danken is aan Gaahl, is duidelijk te zien aan de gemêleerdheid van het publiek. Van gothic tot 'standaard', van folk tot student, alles loopt vanavond rond. Opvallend is ook het aantal niet-Nederlandse bezoekers. Zo hoor ik om mij heen Frans, Duits en zelfs iets Scandinavisch. Maar we komen allemaal voor hetzelfde. We willen ons allemaal laten betoveren door het Noorse trio, dat in deze live-setting een viertal muzikanten heeft meegenomen. En ja, hoe open je dan?

Het publiek druppelt erg langzaam binnen en neemt een nogal afwachtende houding aan. Complimenten echter aan L.E.A.F. want het vrolijke folkgezelschap laat weinig heel van die houding. Met name vanwege de aanstekelijke melodieën. Ze mogen dan naar eigen zeggen speciaal voor deze avond Scandinavische nummers op hun setlist gezet hebben, het geheel heeft iets aaibaars en zachtaardigs. Zonder dat het meelijwekkend of sneu is. Dat verhaaltje over de energie in de zaal en de kracht van de maan zien we voor het gemak dan maar even door de vingers.

Bovendien wordt dat gecompenseerd door verhalen over walvissen en sprinkhanen in het Deense bos. Muzikaal heeft de band nog het meest weg van het Duitse Faun; inclusief traditioneel instrumentarium (zoals bodhrán, harmonium en diverse fluiten). Het zestal, dat voor de gelegenheid ook oud-bandlid Fieke van den Hurk ten tonele voert, weet zich in ieder geval verzekerd van een groots en warm applaus en gezien de drukte bij de merch ook van een flink aantal nieuwe fans. Bravo!

En dan is het eindelijk tijd voor Wardruna. Tijd voor heidense bezweringen en duistere klanken. Laat dat maar aan Wardruna over. In het begin is dat allemaal nog wat rustig en beheerst, maar zodra bandleider Kvitrafn na een handjevol nummers opstaat van zijn kruk, is het of de Yggdrasil ter plekke ontspruit. Het heidendom slaat zijn takken uit en bezingt de runen. Zijn bladeren zingen van Hagal en Kauna uit de eerste Ætt, van Fehu en Sowelu uit de tweede.

Kvitrafn verkondigt het heidendom als ware het het nieuwe evangelie en hij de hogepriester. De variëteit aan instrumenten en klanken geeft het gevoel van allesomvattendheid. Dit is de waarheid, dit is het echte, dit is waar het om draait. En toch is het allemaal maar muziek. Maar wel in een geweldige uitvoering! De kniesoor die zeurt over de af en toe ietwat knullig ingezette samples, zal ook toe moeten geven dat dat slechts bijzaken zijn. De boom groeit en neemt ons stoel voor stoel, man voor man, in zich op. Het kraakt het beeft en het slaat zijn flanken uit. Het paard van Odin dendert door de zaal en voert ons allen samen.

En als dan uiteindelijk Helvegen de afsluiter vormt van dit weergaloze concert, is de Yggdrasil volgroeid en heeft Wardruna volledig bezit genomen van de zaal. Als Lif en Lifthrasir schuilen wij in de takken. De boom beeft, de Ragnorök is op komst. Gaahl zendt ons vervolgens huiswaarts met zijn vertolking van (een deel van) de Hávamál.