De Italiaanse folkmetalband Elvenking is weer helemaal terug van weg geweest. Hoewel de band veel kritiek oogste met het zeer wisselvallige The Scythe (2007) en het hierop volgende akoestische uitstapje Two Tragedy Poets (...And a Caravan of Weird Figures) weinig prijs gaf over de muzikale richting die Elvenking zou opgaan, revancheerden de mannen zich op lovenswaardige wijze met het uistekende Red Silent Tides (2010). Twee jaar later ligt de opvolgerEra in de winkels. Hoewel ik de jongste telg nog niet heb gehoord, zijn de reacties lovend. Elvenking is terug!

Op vrijdag 28 september is Elvenking letterlijk terug, in The Rock Temple te Kerkrade, waar de Italianen vorig jaar ook al een prima optreden voor een enthousiast publiek weggaven. Dat smaakte blijkbaar naar meer, want voor The Rock Temple komt de band helemaal over naar Zuid-Limburg (en dat terwijl de rest van de tour zich grotendeels op Italië en Spanje concentreert). Toch lijkt de avond in eerste instantie alles behalve succesvol te verlopen. Niet alleen ontbreekt een voorprogramma (wat toch wel een gemis is, want Elvenking is niet een band van een dusdanig kaliber dat ze een avondvullend programma hebben), maar ook blijkt het vanavond enorm lang te duren voordat de band überhaupt op het podium staat. De aanvangstijd van 9 uur is al ruimschoots overschreden, maar er is nog geen enkel teken van leven. Het wordt half 10, kwart voor 10, en inmiddels begint de (nog steeds niet bijster goed gevulde) zaal toch wel wat te morren. Niet meer dan logisch: wie nog een trein moet halen, ziet de helft van het optreden in rook opgaan.

Rond 10 uur maakt de band dan eindelijk zijn entree. Dat gebeurt op statige wijze, met zwarte mantels en witte maskers, zoals die ook op de albumhoes van Era te zien zijn. Qua visuele performance is de band er sowieso op vooruit gegaan: naast het prachtige artwork verdient ook de met rode lichtjes versierde microfoonstandaard (die vooral geliefd blijkt bij gitarist Aydan) aparte vermelding. Zanger Damnagoras lijkt zich ervan bewust te zijn dat hij het publiek wel erg lang heeft laten wachten en gooit er al vanaf de pakkende opener Trows Kind een extra dosis enthousiasme tegenaan. Met I Am The Monster krijgen we vervolgens voor het eerst een nieuw nummer te horen van het pas een week geleden verschenen Era. Het nummer wordt voor de aanwezigen verrassend goed opgepikt en is blijkbaar al tamelijk bekend.

Na wat aanvankelijke geluidsperikelen wordt de sound vervolgens snel in orde gemaakt en is het genieten van een uitgebalanceerde setlist, waarbij niet alleen prima klinkende nieuwe nummers als The Loser, Walking Dead en Poor Little Baroness voorbij komen, maar ook de oudere albums goed vertegenwoordigd zijn. De band klinkt energiek (met name dankzij de podiumpresentatie van Damnagoras en het frivole, zwierige vioolwerk van Lethien) en komt enthousiast over en dat slaat al snel over op de zaal. Zoals wel vaker in The Rock Temple, is de zaal niet echt goed gevuld, maar gaan de mensen die er zijn wel uit hun dak. Dat zorgt steevast voor genietende gezichten op het podium.

In de set van een kleine anderhalf uur slaagt Elvenking er dan ook in om de lange wachttijd goed te maken. Het optreden is intiem en er is voldoende ruimte voor publieksinteractie. Een geslaagde avond dus, hoewel een voorprogramma de volgende keer geen overbodige luxe is.

Setlist Elvenking:

1. Intro
2. Trows Kind
3. I Am The monster
4. Runereader
5. The Silk Dilemma
6. The Loser
7. The Cabal
8. Walking Dead
9. To Oak Woods Bestowed
10. Pagan Purity
11. Your Heroes Are Dead
12. The Divided Heart
13. Neverending Nights
14. Poor Little Baroness
15. The Winter Wake
Encore:
16. Not My Final Song
17. The Wanderer