Had ik het 3 jaar geleden gezegd dat Dio in de Effenaar zou staan, dan had niemand mij geloofd, want waar voorheen de artiesten doorgaans kozen voor de 013 in Tilburg, komen ze nu vaker in Eindhoven, en waarom eigenlijk ook niet? De grote zaal heeft nogal wat overeenkomsten met de 013 en (helaas) ook de uitstraling er van. De oude Effenaar was wat knusser, maar daar kon dan weer geen 1200 man in, en de bereikbaarheid van de bar (niet onbelangrijk in metalland) was doorgaans ook een crime. Tel hierbij op dat vaasjes 1,90 kosten en netjes in een glazen glas zitten en we hebben een nieuwe koning concertzaal in Brabant ;).
Maar goed, daar gaat het nu natuurlijk niet om.
Wegens omstandigheden (oa. het oh zo geweldige openbaar vervoer...) kwam ik rond 21:00 de zaal binnen, maar niet voordat ik mijn fototoestel had afgestaan, omdat het management van Dio niet wilde dat er foto's gemaakt werden... Een geluk dat Karlijn er al wel op tijd was en mij zodoende kon inlichten wat ik allemaal gemist had. Het bleek dat het concert om 20:45 was begonnen en ik 3 nummers en de video van "Holy Diver" had gemist, die ongeveer het niveau "Iron Maiden clips uit de jaren '80" haalde. Enfin, terwijl ik de zaal binnenliep, was de band bezig met "Stand up and shout" te spelen. Het viel mij op dat de podiumpresentatie van Dio+band behoorlijk in orde was. Rudy Sarzo (Bassist) stuiterde over het podium en was niet vies van een paar "posertrucjes". Helaas kwam er weinig actie vanaf Doug Aldrich (gitarist), maar dat kon ook komen omdat hij pas sinds 3 oktober de vervanger is van de ziek geworden Craig Goldy. Het geluid was echter wel dik in orde.
Na "Stand up and shout" kwam "Holy Diver" en de reactie uit de zaal was uiteraard te verwachten. Dio zelf was deze avond overigens bijzonder goed bij stem! "Gypsy" volgde, om vervolgens een 10 minuten durende drumsolo voor onze kiezen te krijgen. Simon Wright liet even zien dat hij er nog steeds het merendeel van de metaldrummers naar huis speelt. Toen volgde "Caught in the middle", om door te gaan in het wat rustigere "Don't talk to strangers". Doug Aldrich begon ook wat meer los te komen, wat de podiumpresentatie erg veel goed deed.
Na "Shame on the night" was er tijd voor de gitaarsolo en dit monde uit in 1 grote "jam" van de band. Leuk om dat ook eens mee te maken. Ronnie kwam het podium op en "Holy Diver" werd voor de 2e keer ingezet. Ze weten in ieder geval wel hoe ze het publiek moeten bespelen. Daarna kwam nog "Gates of Babylon" en de band sloot af met "Heaven and Hell", om daarna uitgebreid te buigen voor het publiek en daarna van het podium af te gaan.
Uiteraard werd er geschreeuwd om meer, en we werden getrakteerd op de nummers "Man on the silver mountain" en "Long live rock and Roll". Band bedankte het publiek nogmaals, en ging weer van het podium af om terug te komen met de afsluiters "The last in Line" en "We Rock". De energie zat nog steeds in de band en ik kan niet anders zeggen dan dat Dio gelijk heeft met "We Rock", want dat doen ze nog steeds!
Setlist:
Tarot woman
Sign of the southern cross
One night in the city
(video Holy Diver)
Stand up and shout
Holy diver
Gypsy
(drum solo)
Caught in the middle
Don't talk to strangers
Straight through the heart
Invisible
Rainbow in the dark
Shame on the night
(gitaar solo)
Holy diver
Gates of Babylon
Heaven and hell
Encores:
Man on the silver mountain
Long live Rock and roll
The last in line
We rock
