De avond wordt geopend door The Intersphere. De Duitse groep treedt vanavond naast de vaste leden Christoph Hessler (zang) en Thomas Zipner (gitaar) op met een ritmesectie die uit Nicholas (drums) en Flo (bas) van de band Lenio (waarmee eerder getourd werd) bestaat. “Zet ‘m op jongens”, klinkt het tot hilariteit van velen vanuit de zaal die al aardig goed gevuld is.

Het kwartet mixt verschillende stijlen, waaronder alternatieve pop, indierock, prog en moderne djent. Dat past prima als voorprogramma van VOLA en levert aardige nummers op die evenwel wat aan de veilige kant zijn. Antitype springt er op compositorisch vlak bovenuit vanwege de dynamiek en bovendien overtuigt Hessler in die compositie met verschillende zangstijlen. Over de hele linie is het drumwerk het interessantste element. Hoewel de band wat meer risico mag nemen bij het schrijven van de nummers liggen de zes songs lekker in het gehoor en krijgt het kwartet het publiek aardig goed mee, mede vanwege de energieke en enthousiaste presentatie.

Sinds Charlotte Wessels geen zangeres bij Delain meer is, benut de Zwolse haar creativiteit optimaal. Het levert stilistisch zeer uiteenlopende solo-albums op (pop, prog, triphop, metal, industrial, rock). De meest recente plaat, The Obsession, staat vandaag centraal.

Dat album is voor een deel steviger dan het voorgaande materiaal en die kant van de muziek van Wessels heeft live de grootste overtuigingskracht. Zo zijn Chasing Sunsets een Dopamine uitstekende binnenkomers, al staat het geluid niet perfect afgesteld. Dat had nog wat voller gemogen met een groter aandeel van het gitaargeluid van Timo Somers, want met name zijn ritmegitaarpartijen staan erg zacht in de mix. De gespierde gitarist maakt evenwel veel indruk met zijn soleerwerk en steelt de show met gekke bekken trekken. Hoewel ook op de performance van de anderen weinig tot niets af te dingen is, moeten de doorgewinterde muzikanten hard werken om bijval te genereren. Normaal gesproken staan ze te spelen voor een publiek dat speciaal voor deze band komt, vandaag is het voor velen de eerste keer dat ze de soloband van Wessels zien.

Dat harde werken werpt zijn vruchten af. Met name dankzij het heerlijke, van gospel-elementen voorziene Praise komt er veel beweging in het publiek. De epic Soft Revolution is een van de sterkste tracks, net als afsluiter The Exorcism, waarbij Wessels alle frustratie er nog even uitgooit met screams.

Het gros komt vanavond echter voor maar één band. VOLA maakte jaren geleden al een positieve indruk met een vernieuwende mix van enerzijds de djenty groove metal van Meshuggah, anderzijds de bijna Coldplay-achtige vocalen en toetsenpartijen. Die dynamiek is op de meest recente albums nog beter uitgewerkt dan voorheen en dat blijkt vandaag uit de set, omdat die vooral inzoomt op Friend Of A Phantom (2024) en Witness (2021). Van de oudere albums komen slechts enkele tracks aan bod. Vooral Applause Of A Distant Crowd (2018) komt er met het overigens fantastische Alien Shivers bekaaid van af. Toch krijgen de toeschouwers beslist waar voor hun geld met een lange set en een prima lichtshow. De Denen hebben meerdere ledlampen meegenomen die verticaal staan opgesteld.

Het is vanaf het begin optimaal genieten dankzij het goed afgestelde geluid. Gaandeweg de set wordt het volume steeds hoger gezet tot bijna standje gehoorschade, maar het geluid behoudt definitie. Alle bijdragen zijn goed te onderscheiden. Dat is mede te danken aan de prima uitvoering van de songs. Zanger/gitarist Asger Mygind is de laatste jaren een stuk beter gaan zingen en betovert menig fan met zijn warme, uit duizenden te onderscheiden voordracht.

Niet alleen hij, maar ook de andere musici op het podium hebben een sympathieke uitstraling. Er is dan ook niet veel contact met het publiek nodig om de boel in beweging en aan het meezingen te krijgen. Enkele keren houdt Mygind dan ook even op met zingen om het woord te geven aan de fans. Die zingen uit volle borst mee met 24 Light-Years, Starburn en Straight Lines. Wie ook meezingen is de bassende achtergrondzanger Nicolai Mogensen, die net als toetsenist Martin Werner regelmatig van positie wisselt (van naast Janzi naar naast Mygind) en Charlotte Wessels. Verrassend en tevens geslaagd neemt ze in Cannibal de extreme vocalen voor haar rekening.

Hoewel ieder van de heren zich van zijn goede kant laat zien, is het drummer Adam Janzi die regelmatig de show steelt met zijn expressieve manier van spelen. Hij is de muziek zelve, hij voelt elke groove, elk accent. Het publiek voelt met hem mee. Welk nummer er ook gespeeld wordt, het geheel heeft impact. VOLA imponeert met een grote mate aan professionaliteit. Er is niemand die niet genoten heeft van deze overtuigende performance die helaas, maar ook geweldig ten einde komt met Stray The Skies.

Meer foto's op www.basementonline.nl

Setlist Vola:
1. I Don’t Know How We Got Here
2. We Will Not Disband
3. Stone Leader Falling Down
4. These Black Claws
5. Glass Mannequin
6. Alien Shivers
7. Gutter Moon
8. Break My Lying Tongue
9. Head Mounted Sideways
10. Cannibal (met Charlotte Wessels)
11. 24 Light-Years
12. Starburn
13. Bleed Out
14. Paper Wolf
15. Straight Lines

Toegift:
16. Stray The Skies

Setlist Charlotte Wessels:
1. Chasing Sunsets
2. Dopamine
3. Ode To The West Wind
4. The Crying Room
5. Vigor And Valor
6. Praise
7. Soft Revolution
8. The Exorcism

Setlist The Intersphere:
1. Wanderer
2. Down
3. Who Likes To Deal With Death?
4. Antitype
5. The Grand Delusion
6. Prodigy Composers