dB's is verhuisd naar een nieuwe locatie en het is dus even zoeken, maar de horde zwart uitgedoste concertgangers helpt een handje om de ingang van Utrechts bekendste undergroundvenue te vinden. Het muzikantenwalhalla - dB's staat immers ook bekend om zijn oefenruimtes - is echter nog niet helemaal klaar met verbouwen. Zodoende betreden we een ruimte die een soort kruising is tussen een concertzaal en een bouwkeet. Dat heeft gelukkig verder geen gevolgen gehad voor de kaartverkoop, want het staat goed vol, dus dat belooft wat vanavond.
Het Haarlemse Spetterpoep staat inmiddels klaar voor de aftrap. Het grindcoregezelschap neemt zichzelf niet al te serieus en waarschijnlijk is het het beste als wij dat ook niet doen. Met slechts releases zoals de ep Paprika Chips Smaakt Naar Achterstandwijk en de full-length De Kaas) is het duidelijk wat het doel is: vermaak. Zo blijkt ook gelijk aan het begin van het optreden. Pontificaal op het podium staat een als penis verklede 'volwassen' man. Daarnaast is de bassist als duif verkleed en gaandeweg het optreden zullen de opgeblazen penissen door de zaal vliegen.
Zoals te doen gebruikelijk in het genre, zijn de nummers kort maar krachtig. Dat houdt de boel vooraan in de zaal ook goed op gang. Alle bekende 'dansvormen' van het genre komen voorbij en tussen de nummers door kan men even naar adem happen. De schijtlollige nummers worden losjes aaneengepraat en er is tijd voor wat interactie. Zo wordt de vader van Duif het podium opgeroepen voor een stagedive, en zo geschiedde. De band heeft opvallend veel jong volk op de been gebracht en dat is goed om te zien, want metal kan wel wat jonge aanwas gebruiken. Helemaal gezien dit het laatste optreden van de band als dusdanig is. In de toekomst slaat de band een wat andere weg in die meer richting hardcore gaat. Een bandnaam is er ook al: Knokploeg. Van muzikaal vakmanschap kan de band niet beticht worden, maar vermakelijk is het allemaal wel.
Dan is het tijd voor het in 2016 opgerichte Escuela Grind, dat best productief is. Op basis van de slechts twee albums tot nu toe (en dus een derde plaat op komst), zou je dat niet zeggen, maar daarnaast beschikt de band over een rijke schare aan ep's, splits en singles. Dat de Amerikanen niet geheel vrij zijn van controverse, moge bekend zijn, maar daar hebben we schijt aan. Cancel-culturetje spelen doe je maar ergens anders, is het motto.
Opeens begint de band te spelen. Is dit een soundcheck of is het al begonnen? De zaal is maar halfvol. Zijn de fans van Spetterpoep 'm soms al gepeerd of laten die zich ook verrassen? De lichtman is ook nog niet van de partij... Iedereen kijkt elkaar een beetje aan en het duurt even voor er duidelijkheid komt. Maar na een klein minuutje wordt het duidelijk dat het optreden daadwerkelijk begonnen is. Nou vooruit, daar gaan we dan. De eerste moshers melden zich.
Muzikaal is het allemaal een stukje professioneler en dat geldt ook voor de podiumpresentatie. Met name brulboei Katerina Economou, die van huis uit architect is, weet van wanten. Dat de teksten gebaseerd zijn op de werken van grote filosofen, krijgen we in dit genre natuurlijk niet echt mee, maar ook in dat opzicht is het allemaal een stuk serieuzer. Niet dat er ook maar iemand is die zich daar mee bezighoudt. Geen gefilosofeer of geprakkiseer. Het is rossen geblazen.
De agressieve songs en dito attitude vormen een opvallend contrast met de manier waarop Katerina het publiek tussen de nummers door toespreekt. We zien een aimabele, positief ingestelde, lieve vrouw. Dat ze toevallig grindcore en death metal maakt, is bijzaak. Ze neemt bijvoorbeeld ruimschoots de tijd om Spetterpoep te bedanken en gegeven de feiten die ze over de band weet te noemen, heeft ze zich ook echt in de band verdiept. Hulde ook voor de uitspraak van de Nederlandse bandnaam. Verder spreekt ze haar dank uit aan eenieder die open staat voor andersdenkenden. Dat is binnen de metalcommunity doorgaans vanzelfsprekend, maar zodra de letterbak ter tafel komt, blijkt tolerantie soms toch ook een rekbaar begrip te zijn. Zoals gezegd, houden we ons daar vanavond verder niet mee bezig.
Het inmiddels teruggekeerde publiek laat zich geen mogelijkheid onbetuigd om rondjes te rennen, moshpits te organiseren en allerlei andere gekkigheden uit te halen. Zo is er ook een koprol circle pit. Of ja, hoe moet je het noemen? Verder wordt aan de oproep tot een circle pit en een wall of death uiteraard gehoor gegeven. Publiek geniet van band, band geniet van publiek, en zo zorgt een uitgelaten sfeer voor een uitermate geslaagde avond.
Meer foto's op www.basementonline.nl
