Met enige vertraging gaan de deuren open van het Arnhemse poppodium Willemeen op deze toch ietwat frisse zaterdagavond dan eindelijk open. Een gemeleerd gezelschap betreedt de trappen en de zaal teneinde de openingsact Diabolical te kunnen zien aftrappen.

In tegenstelling tot mijn totaal niet gesubstantieerde vooroordeel dat het meerendeel der bezoekers pas enigszins tegen aanvang van het optreden van Samael komt binnendruppelen, staat de zaal gewoon vol als de zwartgeblakerde doodsfetisjisten uit Zweden een veel te lang, edoch episch intro de zaal inslingeren. Geen frontlicht, rode lampen, massa's rook... Satan is neergedaald en viert een feest.

De aanmoedigingen van de band ten spijt, laat de publieksparticipatie enigszins te wensen over. Of het nou de ouderdom, desinteresse, of algemene onbekendheid met het materiaal is, op een enkele enthousiasteling na blijft de fysieke en auditieve respons van het publiek beperkt tot een voorzichtige 'heuj' zodra de band daartoe oproept.

Dat neemt niet weg dat de band een stabiel en ijzersterk optreden neerzet. Geheel in stijl met eerder genoemde karakteriseringen is het geluid ruizig. Overigens zonder te vervallen in een ondefinieerbare brij. Integendeel, de instrumenten zijn verrassend goed te onderscheiden. De grunts komen vanavond niet helemaal uit de verf. Gek genoeg zijn juist de cleane vocalen de sterkste troef. De band sluit af door zich meermaals voor te stellen middels de openingstrack van de in 2019 verschenen laatsteling Eclipse: We Are Diabolical. Al met al een prima opwarmer.

Terwijl eenieder zich voorziet van een natje en een droogje en een zeker contigent de longen asfalteert, valt het mij op hoeveel verschillende talen er gesproken worden. Met de Duitse grens op steenworpafstand - een knappe steenwerper die dat redt overigens - en een Zwitserse band in het hoofdprogramma is het Duits natuurlijk geen verrassing, maar ook Engels, Spaans en een enkele Oost-Europese taal vallen te ontwaren. Opvallend genoeg wordt het hele podium leeggetrokken en moet alles volledig opnieuw opgebouwd worden. Maar ja, dat heb je nou eenmaal met een kleine zaal en een klein podium. Nadat iedereen voorzien is en bijgekletst is, zijn we klaar voor de echte wedstrijd.

Dat is Samael zelf echter niet. Daar waar de band doorgaans een overdonderende geluidsmuur industrial black metal-muur neerzet, staat het geluid ronduit zacht als er afgetrapt wordt met Rain. De anderhalve man en een paardenkop uit het publiek die de teksten kennen en meeblèren, overstemmen Vorph en consorten. Het duurt maar liefst drie nummers voordat het geluid op orde is en dan met een plaat die nog geen drie kwartier duurt zitten we dan al op een kwart.

Dat ontneemt de gemiddelde bezoeker het plezier niet. Om mij heen zie ik slechts genietende bezoekers. Van de jongedame rechts van me die de muziek nog nooit gehoord had, tot de oudgediende die nostalgisch geniet van de tonen die zijn puberteit veraangenaamden, van de headbangende fan die alle teksten meeblèrt tot de introspectieve liefhebber die met de armen over elkaar intern genot beleeft, het publiek is verenigd in zijn diversiteit.

Nou bent u hier natuurlijk ook om antwoord te krijgen in die knoepert van een cliffhanger uit de introductie van mijn verhaaltje. Heeft de leeftijd van de heren schade toegebracht aan de energie? Helaas wel ja. Het kan zijn dat de heren gewoon hun dag niet hebben, maar ik volg de heren al aardig wat jaartjes en dit is met afstand het minst energieke optreden. Voorman Vorph is de vijftig intussen gepasseerd, dus mag 'ie? Ja, uiteindelijk zijn we allen gedoemd om aan fysieke vaardigheden in te leveren.

Het is de lichtshow die de boel wat dat betreft overeind houdt. Het knalt en flitst waar de heren het gaspedaal intrappen en ondersteunt in de meer melodische passages van Passage. Het zou mij niets verbazen als dit dezelfde lichtman is als bij Diabolical, gezien het podium ook nu voorzien is van dikke lagen rook en ook hier het frontlicht tot een minimum beperkt is. Behalve dan recht in het gezicht van Vorph. Het is geen makkelijke avond voor fotografen.

Wie het beoogde tijdschema voor vanavond bekeken heeft, snapt dat het afsluitende A Man In Your Head opgevolgd wordt door een dwarsdoorsnede van de overige negen albums en de vijf ep's die de discografie rijk is. Zodoende tijdreizen we heen en weer tussen het uit 1994 stammende Ceremony Of Opposites, dat met Baphomet's Path en Son Of Earth rijkelijk bedeeld is, en het van Hegemony uit 2017 afkomstige, fameuze Samael, teneinde af te sluiten met misschien wel het bruutste nummer uit de discografie Black Supremacy, waar zowel nek als stroboscoop er nog een laatste maal van langs krijgen.

Band bedankt publiek, publiek bedankt band en een toegift kunnen we op onze buik schrijven. Het is op, over en uit, sluiten. Laten we hopen dat de band wat energie betreft gewoon een mindere dag heeft, maar geven dat er afgezien van de verlate videoclips van het eerder genoemde, intussen vijf jaar oude Hegemony geen toevoegingen aan de discografie hebben plaatsgevonden, lijkt de creativiteit enigszins tanende en zou dit ook wel eens een onaangekondigde afscheidstour kunnen zijn.

Geriatrische beschouwingen daargelaten, was het natuurlijk wel een trip down memory lane en naar alle waarschijnlijkheid de laatste keer dat sommige nummers van Passage nog eens live te zien waren. Wie weet komt er nog wel een mooie opvolger van de live-dvd Black Trip uit 2003. Dat zou mooi zijn. Voor nu nemen we afscheid. Het miezert licht als ik richting het treinstation loop en al jeremiërend over de destructieve gevolgen van de malende tanden des tijds weerklinkt Rain nogmaals in mijn hoofd:

Let it rain a day, a week, a year
Let it rain a thousand years a day
That's the divine answer to all the shed tears
That's the cyclic flood well known by those who know
One drop for every broken dream
And one for every conceived plan

Our seeds sown larger
Our roots will go deeper
Our trees will grow higher and now we wait the rain...

Setlist Samael:
1. Rain
2. Shining Kingdom
3. Angel's Decay
4. My Saviour
5. Jupiterian Vibe
6. The Ones Who Came Before
7. Liquid Soul Dimension
8. Moonskin
9. Born Under Saturn
10. Chosen Race
11. A Man In Your Head
12. Samael
13. Luxferre
14. Son Of Earth
15. ...Until The Chaos
16. Infra Galaxia
17. Reign Of Light
18. Baphomet's Throne
19. Black Supremacy