De organisatie heeft er duidelijk veel aan gedaan om de coronamaatregelen te handhaven. Voor de kassa en de bar hangen plexiglas platen zoals je die ook in de supermarkt aantreft. Op de vloer zijn looproutes aangegeven die je dient te volgen. Aan de bar kan je naast losse drankjes ook emmers halen. Deze zijn speciaal geprijsd en bevatten vier drankjes in koud water zodat je minder vaak hoeft te lopen. Eenmaal binnen staan er, zowel beneden als op het balkon, stoelen in duo's bij elkaar. Naast elk duo staat een krat dat fungeert als tafel. Achterin de zaal staan barkrukken voor mensen die alleen zijn gekomen. Zo zit iedereen praktisch anderhalve meter uit elkaar. Ook liggen op de stoelen flyers met QR-codes. Deze kan je scannen en zo via je telefoon drankjes bestellen. Op de grond staat je stoelnummer aangegeven, waardoor een medewerker de drankjes naar je toe kan brengen. Zo wordt er nog minder gelopen en blijft het voor iedereen veiliger.
Nadat iedereen is gaan zitten en een beetje gewend is geraakt aan dit nieuwe normaal begint het concert. De leden van het Zweedse Mass Worship komen een voor een het podium op. Ze trappen af met Celestial van het vorig jaar uitgebrachte self-titled debuutalbum. De groep maakt death metal met veel hardcore-invloeden. De bas is duidelijk hoorbaar en de fuzzpedalen worden lekker ver ingetrapt. Hier en daar zitten wat mensen te headbangen, maar het ziet er vooral uit alsof veel aanwezigen zichzelf nog een plek moeten geven. De band moet ook even op gang komen, maar speelt al redelijk snel lekker energiek. Vooral de zanger en de bassist gaan los op de slepende hardcore-ritmes. De nummers volgen elkaar in rap tempo op. Tussendoor wordt er steeds meer geklapt en gejuicht door de toeschouwers. De enige publieksinteractie bestaat uit de zanger die een keer naar het publiek schreeuwt, waarna er door sommigen terug wordt geschreeuwd. De groove van de muziek werkt aanstekelijk en steeds meer mensen zitten niet meer stil in hun stoel. Het optreden stopt abrupt. Sommige bandleden zeggen dank je tegen de toeschouwers waarna ze het podium verlaten. De vunzige muziek werkt goed als voorbereiding op Vader en de band zal waarschijnlijk nieuwe fans gewonnen hebben.
Na de pauze, waarbij toilet- en bargangers braaf proberen afstand te houden, is het tijd voor Vader. Er klinkt een bombastische intro en een voor een komen de bandleden het podium op. Als laatste stapt zanger en gitarist Piotr Wiwczarek met opvallende zilverzwarte scheenkappen het podium op. Hij vraagt hoe het met Holland gaat en of het publiek ze iets leuks kan geven, waarna luid gejuich volgt. Shock And Awe wordt ingezet en meteen beginnen er veel mensen te headbangen. De rookmachines gaan meteen aan en de band en het publiek vermaken zich. Into Oblivion volgt. Piotr geeft aan dat hij het vreemd vindt om metalheads te zien zitten, maar dat dit binnenkort allemaal slechts een herinnering is. De band keert na de nieuwe nummers terug naar een album van 25 jaar geleden en speelt Silent Empire. Er zijn nog steeds veel toeschouwers die een houding moeten vinden. Sommigen gaan helemaal los in hun stoel en schreeuwen de longen uit hun lijf, terwijl anderen stil naar het concert kijken en hooguit met hun voet meetikken. De energie van de band is een stuk consistenter. De muzikanten headbangen er lekker op los en het speelplezier straalt ervan af.
Na Reborn In Flames keert de band terug naar nieuwer materiaal. Grand Deceiver en Send Me Back To Hell volgen. Piotr geeft aan weer terug te gaan naar het nieuwe album, het dit jaar uitgebrachte Solitude In Madness. Na Emptiness en Despair vraagt de zanger of het publiek zich nog vermaakt en of het meer wil. Onder luid gejuich wordt Bones ingezet. Een enkel licht schijnt op Piotr wanneer hij toeschouwers in het Nederlands bedankt. Een fan roept “Na zdrowie” (proost in het Pools), waarna Piotr “Proost!” terugroept. De band speelt Triumph Of Death, dat door veel fans wordt meegezongen. De heren verlaten het podium, op gitarist Marek Pajak na. Deze verzorgt een gave gitaarsolo, terwijl de rest van de band even uitrust. De solo gaat, wanneer de band terugkomt, over in Carnal. Hoewel vooral Piotr vermoeid overkomt, blijven hij en zijn kameraden energiek doorspelen. Na twee nummers verdwijnen ze weer even van het podium. De toegift, die bestaat uit Sothis en Cold Demons, begint onder luid gejuich. Haren zwiepen in het rond en veel mensen steken hoorns in de lucht. Wanneer het dan toch echt klaar is, neemt de band afscheid van het publiek terwijl The Imperial March speelt. Onder een staande ovatie verlaat de band het podium.
De zaal stroomt snel leeg. Hoewel een concert zittend met zo weinig man natuurlijk suboptimaal is, kan men toch terugkijken op een geslaagde avond. De bands mogen zeker geprezen worden voor de energieke optredens voor een zittend publiek. Ook de organisatie verdient lof voor de maatregelen die deze heeft getroffen om alles zo veilig mogelijk te houden en de originele oplossingen om mensen zo min mogelijk te laten lopen. Voor velen zal dit het eerste concert in maanden geweest zijn. Het plezier was dan ook van de gezichten van veel mensen af te lezen. Aangezien deze pandemie waarschijnlijk niet snel overwaait, zullen we hier als muziekfans maar aan moeten wennen. Natuurlijk is het jammer. Je mist opeengepakt staan met zijn allen, lekker meedansen en de zweterige sfeer van de moshpit. Desalniettemin is het erg prijzenswaardig dat er bands en podia zijn die het mogelijk maken om fans dit soort avonden te bezorgen. Ik zal vast niet de enige zijn geweest die live-muziek enorm heeft gemist en het is fijn dat er op zo’n manier toch een middenweg gevonden kan worden.
Setlist Vader:
1. Shock And Awe
2. Into Oblivion
3. Silent Empire
4. Come And See My Sacrifice
5. Reborn In Flames
6. Send Me Back To Hell
7. Grand Deceiver
8. Emptiness
9. Despair
10. Bones
12. Litany
13. Triumph Of Death
14. Carnal
15. Black To The Blind
16. Dark Age
17. Wings
Toegift:
18. Sothis
19. Cold Demons
Setlist Mass Worship:
1. Celestial
2. Spiritual Destitution
3. Sibylline Divination
4. Serene Remains
5. Below
6. Proleptic Decay
7. Dreamless Graves
8. Downpour
