Nu moet ik eerlijk bekennen dat de markt de afgelopen jaren wel is overspoeld met dit soort groepen. Dat maakt dat Todbringer op het eerste gehoor wat minder speciaal is dan het debuutalbum. Toch laat Gosch ook hier horen zijn vak te verstaan. Na het korte intro Am Sterbebett Der Zeit ontpopt het trage Ballade Auf Den Tod zich tot een uitstekend nummer. De depressieve sfeer en de getergde vocalen roepen herinneringen op aan Nyktalgia, maar ook een naam als Abyssic Hate spookt door mijn gedachten. Ook het vijftien minuten durende Scherben laat typische, monotone depressive black metal horen. In tegenstelling tot veel bands in dit genre beschikt Ellende echter over een aardige portie muzikaliteit. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de prachtige, druilerige melodielijnen in Verehrung en de klagerige vioolklanken in Verachtung.
Hoewel Todbringer dus iets minder spannend is dan het prima debuut, valt er voor de liefhebbers van monotone begrafenishymnes genoeg te genieten. De ijzige screams, de Duitstalige samples en het sporadisch opduikende akoestische gitaarwerk verfraaien de verder nogal alledaagse basis van de muziek. Todbringer doet het vooral goed zolang de lucht grauw en druilerig blijft. Het is vooral prima herfstmuziek om mee weg te mijmeren voor degenen die ervan houden zich in melancholie te verliezen. Het album is geen absolute hoogvlieger, maar kwalitatief goed genoeg om genreliefhebbers tevreden te stellen. Het debuut van Ellende is echter beter.
Tracklist:
1. Am Sterbebett Der Zeit
2. Ballade Auf Den Tod
3. Verehrung
4. Scherben
5. Versprochen...
6. Verachtung
7. Am Ende Stirbst Du Allein
8. Wind (Acoustic Version)
