De meesters der metalen melancholie hebben er even de tijd voor genomen. Na Dead End Kings heeft het maar liefst vier jaar geduurd voor de heren met nieuw materiaal op de proppen durfden te komen. We hebben in de tussentijd natuurlijk wel wat releases voorbij zien komen, maar eigenlijk tellen die niet mee. Het waren geen volwaardige albums. Zoethoudertjes, zo je wilt. Dethroned & Uncrowned bevatte slechts remixes, Sanctiture was een live-album en Kocytean niets meer dan een ep met wat nummers die de band nog had liggen. Maar met The Fall Of Hearts is het dan eindelijk zover: een nieuw Katatonia-album.
De weg die op Viva Emptiness werd ingeslagen, wordt ook op dit album weer bewandeld. Net als op The Great Cold Distance en Dead End Kings geen grunts meer van Renkse. Alleen zijn typerende, zoetgevooisde melancholische klanken, die met enige regelmaat tegen spoken word aanschurken, zijn gebleven.
Het tempo is grotendeels laag. Nou zijn we ook geen blastbeats van ze gewend maar de snelheid is er nog meer uitgehaald. En helaas, de heren zijn hier niet per se op hun sterkst. Nooit echt geweest ook. Het is nu soms zelfs wat lievig, op het slaapverwekkende af. Nee, de echte kracht zit hem bij de Zweden nog steeds in de bombast, de krachtpatserij en de beheerste, knallende metalriffs. Dat is altijd zo geweest en dat zal altijd wel zo blijven. Ik ben dan ook blij met nummers als Sanction en The Night Subscriber waar het gaspedaal er wat meer op gaat, de dubbele bass uit de hoed getoverd wordt en de distortionkanalen open worden getrokken.
Opvallend is ook de toevoeging van samples en hier en daar vrij prominente keys. Soms komt dat wat vreemd en gekunsteld over, zoals het repeterende luchtalarm in Shifts. Ik weet nou niet of dit het allerbeste idee is, maar een beetje experimenteren kan geen kwaad.
Over het algemeen is Fall Of Hearts echter een wat minder krachtig album. Hier en daar is er wel een uitschieter, maar het niveau van de vorige twee albums wordt niet gehaald. De band is zoekende. Dat komt ongetwijfeld door het nieuwe bloed in de gelederen. Het vertrek van de drummer en de gitarist zo vlak voordat men begon met dit album is natuurlijk ook niet bevorderlijk voor de stabiliteit. In feite is dit de zoveelste verandering in de line-up in korte tijd. Dat is ze blijkbaar niet in de koude kleren gaan zitten.
Gelukkig wordt er nog wel even afgesloten met een regelrechte knaller Passer. Dit is Katatonia ten voeten uit. Ik kijk er dan ook naar uit om dit live mee te maken. Maar ik had van Katatonia meer verwacht.
Tracklist:
1. Takeover
2. Serein
3. Old Heart Falls
4. Decima
5. Sanction
6. Residual
7. Serac
8. Last Song Before The Fade
9. Shifts
10. The Night Subscriber
11. Pale Flag
12. Passer
