Het Finse Wolfhorde bestaat al ruim vijftien jaar. Toch is Towards The Gates Of North pas de eerste full-length van deze folkmetalband. Na een demo in 2007 werd in 2010 Deathknot uitgebracht, officieel een ep, maar wel met tien nummers. Twee jaar later volgde de ep Nyvinland. Daarmee werd de muzikale richting voor het album duidelijk en begin 2014 begonnen de opnames. Het proces vorderde langzaam, maar het resultaat is een uitstekend debuutalbum.
Na het ingetogen, instrumentale Vegvisir gaat ook Fimbulvetr op dezelfde wijze van start. Het lijkt daarom in eerste instantie onopvallende folk metal met een vikingthema te zijn, tot na bijna twee minuten de ware aard van de band naar voren komt. Wolfhorde combineert namelijk folk met diverse andere stijlen. Invloeden van Moonsorrow, Korpiklaani, Eluveitie en Wintersun vallen direct op, maar ook hoor je Kiuas en Amorphis terug in de composities. Deze diversiteit maakt Towards The Gates Of North tot een veelzijdige, energieke plaat. De productie is helder en goed, maar het schelle geluid van de bekkens vind ik wat storend op de voorgrond aanwezig.
In tegenstelling tot veel stijlgenoten bestaat Wolfhorde uit slechts drie leden. Drummer/grunter Hukkapätkä wordt bijgestaan door bassist Nuoskajalka en gitarist Werihukka, die ook de traditionele instrumenten en toetsen speelt. De sfeer wordt niet gecreëerd door traditionele instrumenten, maar door stevige riffs, schitterende gitaarpartijen, keyboards en samples. Ondanks de moderne, experimentele benadering zullen ook liefhebbers van traditionele folk metal verbaasd zijn over het resultaat. Een goed voorbeeld is The Retribution of Death Long-Due, maar het album staat boordevol pakkende melodieën, sfeervolle, ingetogen passages en vurige up-tempo stukken.
Towards The Gates Of North is een album met voor ieder wat wils. Wolfhorde pakt het dan wel wat eenvoudiger aan, maar dat er nauwelijks traditionele instrumenten te horen zijn, stoort me eigenlijk niet. Het is zeker minder symfonisch en progressief, maar deze meer op metal gebaseerde folk bevalt me ook prima. Luister bijvoorbeeld naar Lycomania of Taivaankappaleiden Kato en je begrijpt wat ik bedoel.
Tracklist:
1. Vegvísir
2. Fimbulvetr
3. Taivaankappaleiden Kato
4. Death Long-Due
5. The Retribution
6. Unyielding
7. Boundless Agony
8. Lycomania
9. The Gates Of North
