Susperia, Cannibal Ferox, Cannibal Holocaust. De liefhebbers van Italiaanse horrorfilms herkennen deze titels waarschijnlijk. Laatstgenoemde is de meest beruchte van de filmregisseur Ruggero Deodato. Iets minder bekend is de kannibalenfilm die hij een aantal jaren eerder maakte: Ultimo Mondo Cannibale. Deze is een grote inspiratiebron geweest voor de heren van Impetigo, want het debuut Ultimo Mondo Cannibale van hen is hiernaar vernoemd.

Deze plaat is eigenlijk een ode aan dit soort films. Het bevat veel scènes uit bovengenoemde cinema. Het begin al direct met het onsmakelijke intro van Maggots, een fragment uit Lucio Fulci’s City Of The Living Dead. Net als in een ‘exploitation movie’ is het verhaal daarbij onderschikt aan de sfeer en de beelden. Het draait vooral om veel bloed, zombies, kannibalen en ranzigheid en het shockeren van de kijker/luisteraar.

Verwacht dus vooral aanstootgevende goregrind van de band, waarvan de naam staat voor een bacteriële huidinfectie. Zo klinkt de brei van Impetigo ook. De groep uit Illinois speelt een combinatie van de grindcore van Napalm Death (Intense Mortification) en Repulsion. Voornamelijk de invloeden van laatstgenoemde liggen er dik bovenop (Bitch Death Teenage Mucous Monster From Hell en Red Wigglers), echter de vocalen wijken hier van af. Ze zijn net zo ziekelijk maar dan nog veel gevarieerder (vooral in Dis-Organ-Ized). Denk vooral aan de vocalen van Carcass ten tijde van Reek Of Putrefaction, maar dan met name geschifter. Gorgelend, boerend en krijsend werkt Stevo Dobbins zich door de korte tracks.

Naast de gevarieerde vocalen valt de prestatie van de drummer Dan Malin in positieve zin op. Vooral zijn vele extra’s zoals de fills in Revenge Of The Scabby Man, en Zombie en de breakbeats in Bloody Pit Of Horror (vernoemd naar de gelijknamige film) zijn indrukwekkend. Bovendien varieert hij goed in tempo. Hierdoor blijft deze cultplaat tot op bepaalde hoogte boeien, maar toch niet voor de gehele lengte.

Veel minder imponerend zijn namelijk de bas- en gitaarpartijen. De bas staat wel hoorbaar in de mix (Dear Uncle Creepy), maar volgt slechts de gitaarlijnen. De zware, eenvoudige gitaarriffs van Mark Sawickis en Scott Bross zijn beslist niet memorabel en staan dan ook relatief zacht in het rommelig en smerig geproduceerde geheel. Muzikaal is het dan ook zeker niet vernieuwend en de kwaliteit is vergelijkbaar met een slechte low-budgetfilm.

Muzikaal valt het dus wat tegen, maar daar draait het bij deze Amerikanen ook niet om. Het creëren van een aanstootgevende horrorsfeer is belangrijk bij Impetigo en dat is goed gelukt. Het viertal maakte een paar jaren later nog de hoogwaardigere opvolger Horror Of The Zombies, maar daarna zijn ze gestopt. Ultimo Mondo Cannibale blijft echter voor altijd een shockerende cultplaat!

Tracklist:
1. Maggots
2. Dis-Organ-Ized
3. Intense Mortification
4. Revenge Of The Scabby Man
5. Venereal Warts, Part 3
6. Bloody Pit Of Horror
7. Dear Uncle Creepy...
8. Bitch Death Teenage Mucous Monster From Hell
9. Zombie
10. Jane Fonda Sucks, Part 2
11. Red Wigglers
12. Harbinger Of Death
13. Unadulterated Brutality
14. Mortado