Lastig zeg. Ga je over Kreyskull grappen maken die met He-Man te maken hebben of ga je roepen dat de zanger in werkelijkheid een nog levende (en dikkere) Anton LaVey is? Beide gaan moeilijk, want Kreyskull speelt geen homoseksueel verantwoorde power metal en satanistische trekjes zijn in geen velden of wegen te bekennen. Zingen kan de kaalkop met baard wel overigens! Daarbij is Kreyskull helemaal geen onaardig bandje, maar wel een die makkelijk verkeerde verwachtingen schept.

Tower Witch is het tweede album van deze Finnen. Twee jaar geleden verscheen het redelijk goed ontvangen Year Of The Octopuss en Kreyskull gaat dan ook vooral verder waar het opgehouden is. De negen nieuwe tracks zijn niet psychedelisch, retro of occult, zoals het artwork doet vermoeden. De band maakt een prima hybride tussen klassieke metal en rock-n-roll. Het is degelijkheid troef. Alles is in hetzelfde tempo gespeeld en rock-n-roll-ritmes zijn, zoals gewoonlijk, vrij eenvoudig. Het gaat dan ook om de songs. Ze moeten pakkend zijn en Kreyskull lijkt me wel de band dat er ook best een feestje van kan maken.

Zo zijn songs als The Man Who Lived Before en Soulway Station erg aanstekelijk. Het leeuwendeel van Tower Witch is best aangenaam. Soms wordt er voorzichtig aan andere genres gesnuffeld en krijg je bijvoorbeeld doominvloeden te horen. Slechts op El Chupacabra wordt de plank goed misgeslagen. Geen idee wat de band er mee wil, maar het willekeurig knippen en plakken van nummers klinkt werkelijk nergens naar. Dan is het fijn dat Kingdom Falling een leuke afsluiter is. Ondanks dat Tower Witch geen verkeerd album is, is het wel allemaal wat vrijblijvend. Hopelijk komt de potentie er op de derde plaat uit.

Tracklist:
1. Night Of The Waking Octopus
2. Abomination Jungle
3. The Man Who Lived Before
4. Tower Witch
5. Forest Of The Great Unknown (intro)
6. Soulway Station
7. Evil Absolute Blues
8. El Chupacabra
9. Kingdom Falling