Show No Mercy fungeert als eerste single en album opener, een uptempo nummer dat gelijk de toon zet. Gevolgd door Last Man Standing, dat zich kenmerkt met een stevige bas en een slepende gitaar lijkt het allemaal prima in orde te komen. De stem van zanger Rob Traynor neemt je aangenaam mee door het materiaal, maar vaak bekruipt mij het gevoel dat hij zich inhoud. Dat geld niet alleen voor hem, maar ook voor de rest van de band. Wanneer ze meer venijn in hun materiaal zouden stoppen zou het zeker sterker klinken.
Voor een band die Pissed And Driven is, brengt dit album weinig gevaar met zich mee. Het doet wat het moet doen, zonder verrassingen. Het opent sterk maar zakt dan al snel in, de nummers worden langzamer en daarmee minder boeiend. Ik betrap mijzelf erop dat mijn aandacht regelmatig verslapt. Op verschillende momenten herpakt de groep zichzelf weer, maar het neemt niet weg dat veel nummers niet boven de middelmaat uitkomen.
Het geheel wordt solide ondersteund door drummer Mike Meselsohn en bassist Oddie McLaughlin, en gitarist Dennis Kimak fleurt de composities zo nu en dan op met een solo, maar deze zijn van korte duur en hadden best iets langer kunnen duren. Tracks als Show No Mercy, Pissed And Driven en afsluiter We Are The Authority behoren tot het beste wat de plaat te bieden heeft. Dat Black Water Rising kwaliteit in zich heeft staat vast, alleen is dat op Pissed And Driven helaas niet optimaal benut.
Tracklist:
1. Show No Mercy
2. Last Man Standing
3. Pissed And Driven
4. Dance With The Devil
5. Along For The Ride
6. Fire It Up
7. All Gone
8. The Allure Of Self Destruction
9. Broken Man
10. We Are The Authority
.jpg){kind=small}
