Maar waarom D.A.M. (voluit Destruction And Mayhem)? Op basis van dit debuut uit 1989 moet ik het antwoord ten dele schuldig blijven. Er staat namelijk geen enkele originele noot muziek op. De Britse thrashers snoepten hevig uit de oeuvres van Metallica, Exodus en vooral Overkill. Met name de zang van Jason McLoughlin klinkt als een exacte kopie van Bobby Blitz. Muzikaal is het rechtdoorzee thrash. Veel hakkende riffjes, tempowisselingen, gitaarsolo's en agressieve vocalen. In vergelijking met opvolger Inside Out is Human Wreckage een veilige plaat. D.A.M. doet niets verkeerd en kleurt eerder volgekalkte kleurplaten nog weer een keer in.
Maakt dat deze schijf slecht? Nee, zeer zeker niet. Liefhebbers die een zwak hebben voor het soort effectieve thrash dat Overkill op Feel The Fire tot en met The Years Of Decay bracht, kunnen hier zeker wat mee. Als het op authenticiteit aankomt, staat deze band immers mijlen boven de retro-thrashgolf van tegenwoordig. Het giert meer, kent een dynamischer verloop en doet vooral erg eerlijk aan. Ondanks het gebrek aan originaliteit (toen al) rost dit soort muziek heerlijk weg. De drive in tracks als Death Warmed Up en Left To Rot werkt onweerstaanbaar. Bovendien bestond de band uit capabele muzikanten.
Human Wreckage is al met al een leuke schijf. Geen hoogstandje in de metalgeschiedenis, maar wel lekker puur en knallend. Hoewel sommige passages naar huidige maatstaven wat kaal en simpel overkomen, mag dit album er gewoon zijn. Dat de band het wel degelijk in zich had om (mits een paar jaar eerder opgericht) een klassieker af te leveren, blijkt op dit debuut echter nog niet.
Tracklist:
1. M.A.D.
2. Death Warmed Up
3. Killing Time
4. Left To Rot
5. Prophet Of Doom
6. Terror Squad
7. Total Destruction
8. Infernal Torment
9. Vendetta
10. Human Wreckage
11. Aliens
12. F.O.D.
.jpg){kind=small}
.jpg){kind=small}
.jpg){kind=small}
