Compacte, gotisch aandoende metal met vrouwelijke vocalen en af en toe een boze gromstem. My Inner Burning in een notendop. Het is die sound waarmee ook een groep als Amaranthe momenteel aan de haal gaat en zelfs de nodige successen mee boekt. Waarom dan niet nog een band, moet My Inner Burning in 2009 gedacht hebben. In dat jaar poepte de vers geformeerde band al redelijk rap een debuut uit en twee jaar later is plaat twee reeds klaar.

Het is een typisch Duitse band. Ontzettend degelijk. De productie is redelijk goed, de songs zijn simpel, maar luisteren aardig weg en de catchy refreintjes nodigen al snel uit tot meezingen. Iets nieuws is uit den boze. Gelukkig haalt de groep geen koren, orkestratie of complete fanfares van stal, maar daardoor is wel goed te horen dat het gitaarwerk risicoloos vlak is gehouden en de liedjes vooral in dienst staan van zangeres Becky Gaber. Zingen kan ze, maar het is ook geen stem waar ik erg warm van word. Het sluit wat dat betreft goed aan op de rest van de muziek, het is tamelijk emotieloos en in elkaar gezet volgens bekende formules.

Songs als Masquerade en Electrified laten zich beluisteren als harde popsongs met hier en daar de bulderstem van gitarist Deibl. Volkomen afgevlakt, platgecomprimeerd door de moderne productie en ontdaan van elk greintje spontaniteit. Natuurlijk, hier zijn aardige liedjesschrijvers aan het werk en spelen kunnen ze, maar na twee of drie luisterbeurten verdwijnt de cd waarschijnlijk alweer in de kast. Er zit geen rek in, geen groeimogelijkheden en het ontbreekt de muziek aan diepte. Dan kun je wel pakkende melodietjes en een paar aardige riffs in de pocket hebben, maar die zijn niet genoeg om van dit Eleven Scars een doorslaand succes te maken. Meer dan een gezichtsloze middenmoter is My Inner Burning dan ook niet.

Tracklist:
1. Masquerade
2. Analize
4. For The Last Time
5. When I'm Gone
6. Demons
7. Done With Denial
8. Gone Wrong
9. Enemy Of Mine
10. New Breed
11. Home-Sick