Dat sommige metalheads conservatief zijn in hun smaak, moge bekend zijn. Het lijkt de laatste jaren echter wel steeds erger te worden met deze gruwelijke kortzichtigheid. Bands als Exodus, Testament en Death Angel kozen allemaal voor een moderne sound en dat was in veel oren een absolute doodzonde. Wat vaak vergeten wordt, is dat we niet meer in de jaren tachtig leven en dat muzikanten ook graag met hun tijd meegaan. Atheist is een nieuw hoofdstuk in dit verhaal, want de plaat is nog geen week oud of het gezeik barst alweer los.

Ja, Jupiter heeft een heftige en moderne sound meegekregen en werd zelfs geproduceerd door Jason Suecof. Deze man is vooral bekend van zijn werk met Trivium en Chimaira en dat kan natuurlijk niet. Een cultband als Atheist mag zelfs niet in de buurt komen van studio's waar de hele stroom aan moderne metal(core)acts hun platen opnamen. De band zou opeens klinken als al die andere trendy death metalbandjes. Nee, Atheist had gewoon Scott Burns uit de mottenballen moeten halen en met een plaat met diezelfde grauwe sound als vroeger op de proppen moeten komen. Allemaal kolder. Volstrekte flauwekul. Die tijd is voorbij, afgelopen, finito. De eerste drie schijven van Atheist zijn terechte klassiekers in het tech-death/thrash straatje, maar het was wel heel simpel en goedkoop geweest om gewoon op dezelfde voet verder te gaan. Atheist gaat met de tijd mee en dat is terecht.

Genoeg gemekker, nu Jupiter. Ik kan er kort over zijn, want ondanks alle productionele mikmak is dit een logisch vervolg op de eerste twee albums van het Amerikaanse gezelschap. Elements was er toch ook nog? Jawel, maar dit nieuwe werkstuk bevat geen samba's of fusionpassages en is vooral een vette en technische death metalcd geworden. Waar een band als Cynic meer de rust en fusion opzocht, daar is Atheist toch vooral een echte metalband gebleven. De gitaarmuur is indrukwekkend, de riffs zijn nog altijd van een onpeilbaar hoog niveau en Kelly Shaefer briest als een dolle stier zijn teksten in het gilstokje.

Atheist heeft ditmaal wel geprobeerd om wat meer lijn in de composities aan te brengen. Zo is de rol van het basspel wat kleiner (gitarist Jonathan Thompson is nou eenmaal geen Tony Choy of Roger Patterson) en duiken er hier en daar ook ontzettend mooie en toegankelijke passages op, zoals in het sterke Fictitious Glide. Een groot verbeterpunt zit hem in de gitaarsolo's, die stukken melodieuzer en ronder zijn uitgewerkt. De nadruk ligt in de riffs wat meer op agressie en hardheid, maar dat wil niet zeggen dat Atheist ineens gelikte deathcore is gaan spelen. Nee, de groep freakt vooral functioneler en ondanks de wat te harde snaredrum, behoudt men het springerige gevoel voor dynamiek, zoals blijkt uit het aantrekkelijk opgebouwde When The Beast.

Hoewel ik toe moet geven dat Jupiter qua sound anders klinkt dan de oude cd's, is het zeker een waardige opvolger. Misschien dat de groep op het kunstzinnige vlak iets aan creativiteit heeft ingeboet en toch voor wat meer straightforward passages heeft gekozen, maar wanneer je beter luistert hoor je nog steeds die eigenwijze experimenteerdrift en technische lagen waar de band ooit furore mee maakte. Let trouwens ook op de fraaie hoes, iets waar de band vroeger toch al patent op had. Kun je er mee leven dat Atheist vanaf nu een eigentijdse sound heeft, dan kun je met een gerust hart toeslaan en genieten van alles wat de band vandaag de dag te bieden heeft. Kun je dat niet, dan heb je eigenlijk gewoon dikke pech.

Tracklist:
1. Second To Sun
2. Fictitious Glide
3. Fraudulent Cloth
4. Live And Live Again
5. Faux King Christ
6. Tortoise The Titan
7. When The Beast
8. Third Person