Hoewel de breuk tussen Neal Morse en Spock’s Beard veel progrock-fans in 2002 slapeloze nachten bezorgde, kunnen we 8 jaar later stellen dat we er absoluut niet op achteruit zijn gegaan. Hoewel Spock’s Beard in mijn ogen nooit meer het niveau van albums als V en Snow heeft gehaald, levert de band nog steeds prima albums af. En Neal Morse? Die levert na zijn bekering tot het christendom het ene na het andere meesterwerk af. Van zijn hand verschenen sinds de breuk met Spock’s Beard alweer vijf sublieme solo-albums. Hoewel er al enkele eerdere live-registraties verschenen, verschijnt met So Many Roads wederom een nieuw live-album, dat verspreid over 3 cd’s een indrukwekkende 3 ½ uur klokt.

Gelukkig is So Many Roads is absoluut niet een standaard live-album. Sterker nog: het is een memorabel document geworden dat zelfs voor de fans van Morse meer dan genoeg te ontdekken laat. Wat te denken van het sublieme Author Of Confusion / I’m The Guy, waarin het Spock’s Beard-nummer I’m The Guy (van het Snow-album) op een prachtige manier wordt ingebouwd in het Morse-nummer Author Of Confusion? Of de ruim dertig minuten durende medleys van de albums Question Mark en Testimony? Het zijn nummers waarin Morse bij uitstek zijn enorme klasse etaleert. Het is echter niet alleen Morse zelf die zijn talent laat horen. Minstens zo veel respect verdient de volledig Nederlandse begeleidingsband, die laat horen het materiaal tot in de kleinste details te beheersen, zodanig dat zij er zelfs een eigen draai aan kan geven. Grote klasse!

De songkeuze is buitengewoon indrukwekkend, waardoor het album onlangs zijn avondvullende speelduur geen seconde verveelt. Er wordt geopend met de Spock’s Beard-klassieker At The End Of The Day. Het voelt als een warme douche, zeker in vergelijking met de live-uitvoering van het Spock’s Beard-album Gluttons For Punishment, waar nieuwe zanger Nick d’Virgilio duidelijk tekort schoot. Met Walking On The Wind wordt zelfs teruggegrepen naar het in 1996 verschenen Beware Of Darkness. Verrassend is het korte That Crutch, een nummer van het folk-album Songs From The Highway, dat uitnodigt om ook de andere kant van Morse te ontdekken. Daarnaast wordt ook materiaal gespeeld van de supergroep Transatlantic. Met name de adembenemend mooie uitvoering van We All Need Some Light weet diep te ontroeren.

Ik kom simpelweg superlatieven tekort om So Many Roads recht te doen. De klasse, het spelplezier en de emotie spatten van dit album af, Morse bewijst nog altijd op eenzame hoogte te staan als zanger en de setlist is fantastisch. Bovendien valt aan de euforische publieksreacties duidelijk te horen dat dit een magische reeks optredens was. Het is dat we geen cijfers geven aan live-albums, maar anders scoorde So Many Roads met gemak 95 uit 100. Kortom: verplichte aanschaf voor iedere progrock-fanaat, maar eigenlijk gewoon voor iedereen die van goede muziek houdt!

Tracklist:

Disc 1:

1.At The End Of The Day
2.Leviathan
3.The Way Home
4.Author Of Confusion / I'm The Guy
5.That Crutch
6.We All Need Some Light
7.Lifeline

Disc 2:

8.Question Mark Medley
9.Help Me
10.Testimedley

Disc 3:

11. Walking On The Wind
12.So Many Roads
13.Stranger / Bridge Across Forever