Leuk voor Jim dat hij weer back on track is, de muziek was op de donkere voorganger We are the Nightmare, mijns inziens, stukken interessanter. Na een plaat vol persoonlijke frustraties en depressies komt Arsis nu met een light versie ervan, vol vlotte doch weinig boeiende riffs en tenenkrommende tekststukken als "In the name of satan we are forced to rock". Humor is duidelijk back in town, er moet weer gelachen kunnen worden, want serieus is dit natuurlijk niet bedoeld. Niet alleen is dit een enorm contrast met de vorige cd, vooral qua geluid is Starve for the Devil veel makker en is het gebrek aan venijn echt een gemis. Op de voorganger klonk de band pissed en gehaaid en ondanks de catchy riffs toch rauw en agressief. De nieuwe cd ruikt haast naar Ajax lentebloemenfris. Snelheid en goed technisch spel zijn weer present, maar de cd klinkt vlak en mist de diepgang. De nummers vliegen voorbij, toch wordt Starve For the Devil op den duur eentonig wegens gebrek aan variatie. Zonde, want met de skills die Arsis op zak heeft kun je zoveel uiteenlopende kanten op.
Niet alles is overigens rozengeur en maneschijn op Starve for the Devil. Wie de tekst van bijvoorbeeld Beyond Forlorn leest, kan niet anders concluderen dat de duistere en serieuze kant van Arsis nog altijd overeind staat. Echter komt deze op de nieuwe cd nauwelijks uit de verf.
Tracklist:
1. Forced to Rock
2. A March for the Sick
3. From Soulless to Shattered (Art in Dying)
4. Beyond Forlorn
5. The Ten of Swords
6. Closer to Cold
7. Sick Perfection
8. Half Past Corpse O'Clock
9. Escape Artist
10. Sable Rising
