Het zou mij volledig verbazen als deze bandnaam geen warme danwel melancholische gevoelens oproept bij een groot deel van de lezers hier. "Don't mention the war" is natuurlijk bekend geworden uit de hilarische aflevering van Fawlty Towers. Voor degenen die hier met glazige oogjes zitten te staren en geen idee waar ik het over heb: Youtube is je beste vriend. Maar genoeg over de naam.
De vijf Hilversumse herrieheren noemen in de infosheet labels als experimetalpunk en experimental alt-rockers. Aan een fatsoenlijke classificatie ga ik me niet wagen, want er wordt hier nogal flink gevarieerd uit de spreekwoordelijke genre-grabbelton gegraaid. Met succes overigens. Invloeden van bands als Tool, The Dillinger Escape Plan, The Melvins en Mastodon zijn duidelijk herkenbaar en worden door Don't Mention The War moeiteloos aaneengeregen. Whack A Mole zit vol chaotische ordeningen, paradoxale wendingen en rare ritmesecties. Kortom: experiment ten top van een zeer aangenaam niveau.
Schreeuwaap Wesley brult alsof zijn leven ervan af hangt, maar weet gelukkig ook vaak genoeg zijn scherpe strot wat rust te gunnen zodat ook de instrumentalisten de ruimte krijgen voor hun muzikale waagstukjes. Weliswaar staan wat dat betreft de gitaarpartijen ietwat prominent in de mix en is de bas een beetje weggezakt, maar dat past eigenlijk wel goed. Man, man, dit vraagt om meer. Kom maar op met die full-length.
Tracklist:
1. You're Fucked, Sunshine
2. Distract
3. Mother's Womb
4. Guacamole
5. #5
6. Flesh Before Bread
