Bij de woorden 'instrumentale gitaarheldenmuziek' is de link met bijvoorbeeld Joe Satriani al snel getrokken. Wat Cyril Achard hier neerzet klinkt echter heel anders. Allereerst is het wat minder heftig, de drums klinken wat mechanischer en zijn wat meer naar de achtergrond geschoven ten opzichte van het werk van meneer Satriani.

Waar lijkt het dan wel op? Nou, eigenlijk kan ik zo snel nergens een vergelijking mee maken. Sommige stukken lijken wel wat op een progressieve band als Dream Theater, andere gedeeltes hebben meer jazz-invloeden, en weer andere passages klinken, door het gebruik van keyboards, bijna space-metal achtig. Een vreemde mix dus, die een bijna 60 minuten durende toch langs tientallen afwisselende gitaarsolo's oplevert.

In totaal elf nummers staan er op deze cd, waarvan de eerste acht al in 1997 op Achard's eerste solo-album genaamd Confusion stonden. Confusion? Zo heet dit album toch ook? Ja, klopt. Dit album, uit 2003, is niet minder dan een geremasterde versie van die van 6 jaar terug, en voorzien van nieuw artwork (een zo mogelijk nog lelijkere foto van deze Fransman) en 3 bonustracks. In de tussentijd heeft Achard nog 1 livealbum en 2 soloplaten uitgebracht, en heeft hij ook nog meegewerkt aan verschillende projecten, verzamelalbums en tributes. En druk mannetje dus, deze Fransoos.

Achard is overduidelijk een beregoede gitaarspeler, lekker schreeuwende solo's met flink hoge, ruwe uithalen, die in de verte wel wat doen denken aan de begindagen van Iron Maiden (om de een of andere reden komt Prowler steeds in m'n hoofd op) worden moeiteloos afgewisseld met loepzuivere, perfect geproduceerde jazz/blues solo's, zodat het de hele cd lang afwisselend blijft, mede door het goede gebruik van keyboards en drum, hoewel die duidelijk ondergeschikt zijn aan het spel van de leadgitarist.

Er is echter een minpuntje aan deze cd, namelijk dat de nummers voor geen meter blijven hangen. Het is allemaal leuk, het gepingel van Cyril, maar er is geen catchy refrein of leuk drumloopje dat in je hoofd blijft zitten, en bij deze overkill aan solo's steekt er ook geeneen echt bovenuit. Leuk dus voor de echte gitaarfreak, maar ik denk niet dat het voor de rest van het publiek (iedereen die geen gitaarspeelt) absoluut niet kan boeien.

Tracklist:
1. Hiros
2. Des Illusions
3. Barock
4. Impermanence
5. Pharaons
6. Correspondance
7. Teumi
8. Naufrage
9. Suspicious Mind*
10. Celebration*
11. Big Deal*

* Bonustracks