Veel liefhebbers van de meer traditionele metalgenres hebben het de laatste jaren moeilijk gehad: met de komst van allerlei nieuwe stromingen en technieken is de gemiddelde metalplaat er niet rauwer op gaan klinken. Betekent dit dat metal zijn kracht verliest of is het een kwestie van wennen? Als je het mij vraagt is het dat laatste en One Way Mirror is een schoolvoorbeeld van een band die zo’n nieuwerwets glad geluid (Daniel Bergstrand in samenwerking met Tue Madsen) zeer goed staat. Het gespeelde verliest namelijk nergens zijn kracht, kent intensiteit en vervalt niet in gepolijste ‘gayheid’.

One Way Mirror bestaat niet uit jongens die net komen kijken, maar zijn allen reeds actief in andere bands. Overigens kun je door de achtergronden van de vijf Fransmannen een prima inschatting maken van wat je in huis haalt. Zanger Guillaume Bideau ken je wellicht van Mnemic, drummer Dirk Verbeuren van Soilwork en bassist Loic Colin van Scarve. Het siert de heren in de band dat ze de verleiding hebben kunnen weerstaan om moderne metalcore-achtige elementen aan hun repertoire toe te voegen, waardoor de modern agressieve metal zélfs een eigen gezicht heeft.

Deze Franse band is dus géén kuddedier, dat niet of nauwelijks is te onderscheiden van zijn soortgenoten, maar kenmerkt zich door geproportioneerde agressie, die door de heren Madsen en Bergstrand in uiterst goede banen wordt geleid, zonder meteen een In Flames ‘Reroute To Remain-effect’ te creëren. De moderne productie maakt het eigenlijk op een juiste manier glad, waardoor deze metal zelfs een ietwat industrial-achtige indruk achterlaat (het nummer Keeping Me Away is hier een prima voorbeeld van). Dit selftitled debuut is een bewijsstuk van het feit dat ouderwetse kracht goed samen kan gaan met een moderne productie. Indrukwekkend!

Tracklist:
1. Destination Device
2. As You Are Now
3. ReDream
4. Danger Calling
5. Empty Spaces
6. Deprived Of Connection
7. Keeping Me Away
8. Sockracer
9. 21st Century
10. Relax
11. Liberation