Sammy Hagar is rijk. Ontzettend rijk. Medio jaren zeventig kende hij reeds succes als zanger van Montrose, om daarna solo diverse Amerikaanse hits te scoren. Het gevolg was dat Van Halen hem als opvolger van David Lee Roth binnenhaalde. Dat was een prima keuze, met miljoenen verkochte albums en uitverkochte stadiontours als resultaat. Als klap op de vuurpijl blijkt Hagar een voortreffelijk zakenman te zijn. Hij heeft een tequilabedrijf opgezet, waarvan hij verleden jaar een groot gedeelte voor maar liefst tachtig miljoen dollar wist te verkopen.

Ik ben daarentegen niet rijk, maar moet elke maand zien rond te komen van een bescheiden inkomen. Het is daarom mooi meegenomen dat ik regelmatig een gratis cd'tje krijg opgestuurd om te reviewen. Nu heb ik van Sammy Hagar’s nieuwe album Cosmic Universal Fashion echter een promo-exemplaar gekregen in een kartonnen hoesje met als opschrift “Not final audio - Not final artwork”. Aangezien Hagar een geweldige zanger is, hoor je mij niet klagen, maar het stelt me wel voor een dilemma: Ga ik het schaarse geldbedrag dat ik elke maand kan besteden aan nieuwe cd’s, uitgeven aan een regulier exemplaar van Hagar’s nieuwste werkstuk (met de definitieve audio-mix) of kies ik toch maar voor een andere release?

Ik gun Sammy Hagar alle rijkdom van de wereld, want hij heeft er hard voor gewerkt en miljoenen mensen met zijn muziek en tequila plezier bezorgd. Al dat geld heeft echter wel een nadeel. De ‘Red Rocker’ maakt een nieuwe cd tegenwoordig namelijk puur voor zijn eigen plezier en doet dus waar hij toevallig zin in heeft. De ene keer levert dat een Van Halen-achtige, luide rocker met ballen op, zoals Peephole. De andere keer heeft Hagar echter trek om met een Irakees die hij via internet heeft leren kennen, een maatschappijkritische industriёle rocksong te schrijven (de titeltrack). Soms komt hij op het idee om een Beastie Boys cover op te nemen met rapper Bling Bling (Fight For Your Right To Party), of om met wat (ex)leden van The Cult een rock ‘n’ roll nummer van folk rocker John Eddie uit te voeren (Loud). Op When The Sun Don’t Shine geeft de multimiljonair zelfs de voorkeur aan country, terwijl hij met het Led Zeppelin-achtige Psycho Vertigo een open sollicitatie lijkt te doen naar de vacature die Robert Plant heeft achtergelaten.

Cosmic Universal Fashion is daardoor een beetje een allegaartje geworden. Om de cd een fatsoenlijke lengte te geven, eindigt de plaat zelfs met een lange live-medley van de Van Halen songs Dreams en Cabo Wabo. Het album bevat nog een paar opvullers, maar het moet gezegd: Zodra de zestigplusser Hagar het op zijn heupen krijgt, levert dat nog steeds een absolute voltreffer op. Vooral de titelsong, Loud, Peephole en 24365 bevallen me uitstekend. Wanneer hij die songs als een goedkoop mini-album had uitgebracht, dan was ik meteen naar de platenzaak gerend. Voorlopig neem ik echter maar genoegen met het promootje. Gezien mijn beperkte budget, heb ik besloten te wachten tot Cosmic Universal Fashion een keer in de bak met aanbiedingen ligt. Grote fans van Sammy Hagar en hard rock liefhebbers met een riant inkomen kunnen echter met een gerust hart direct toeslaan.

Tracklist:
1. Cosmic Universal Fashion
2. Psycho Vertigo
3. Peephole
4. Loud
5. Fight For Your Right To Party
6. Switch On The Light
7. When The Sun Don’t Shine
8. 24365
9. I’m On A Roll
10. Dreams/Cabo Wabo