Dat album werd opgenomen in de Berlijnse Passionkirche, alwaar Flowing Tears een semi-akoestische set speelde. Je zou dit album kunnen vergelijken met Sleepy Buildings van The Gathering, eveneens een semi-akoestisch album, waarvoor de arrangementen werden aangepast. De composities van Flowing Tears zijn kwalitatief iets minder dan die van The Gathering. Wat minstens net zo goed is, is het geluid. Het is dat je na elk nummer applaus hoort, anders zou je denken dat het gewoon in de studio opgenomen is.
Vanzelfsprekend staan er veel nummers van de drie eerdere Flowing Tears-albums op Invanity. De meeste hiervan zijn uitgevoerd op een wat rustigere wijze dan het origineel, wat toch weer zorgt voor een nieuwe dimensie. De meeste aandacht gaat echter uit naar de twee laatste songs; de verrassende Slayer-cover Dead Skin Mask en The Weeping Song van Nick Cave, dat overigens niet op de betreffende avond werd opgenomen en waarbij de band wordt bijgestaan door Tiamat-vocalist Johan Elund.
Het is duidelijk te merken dat er aan de originele opnamen naderhand het nodige aanpassingswerk is verricht. Zo heb ik niet echt het gevoel naar een live-album te luisteren door het zeer heldere geluid en lijkt het applaus er telkens achteraan geplakt. Bovendien, welke band speelt er nu slechts acht nummers als er een live-cd wordt opgenomen? Al met al is de muziek fraai, maar zorgt het geheel toch voor enkele vragen.
Tracklist:
1. Swallow
2. Undying
3. Portsall (Departure Song)
4. The Marching Sane
5. Merlin
6. Lovesong For A Dead Child
7. Pitch Black Water
8. Dead Skin Mask
9. The Weeping Song
