Deze groep heeft een vrij eigen geluid dat vooral te danken is zanger/gitarist Manuel Munoz die zijn technische imperfectie doet vergeten met zijn emotionele uithalen en zijn verstaanbare gruntpartijen. Ook op dit derde werkstuk houdt de muziek het te midden tussen Opeth, Anathema en Paradise Lost. De heren zijn altijd op hun sterkt geweest als ze het gaspedaal wat induwen en er heerlijk op los rocken. En zodoende is vooral de start van The Water Fields erg aardig.
Ook het nieuwe materiaal zal de fans wel weer kunnen overtuigen, maar ik maak toch graag twee kanttekeningen. Ten eerste lijkt deze band niet echt te evolueren. En ten tweede vallen de heren compositorisch nog al eens in herhaling en gebruiken ze te opzichtig dezelfde productionele en songwriting truckjes om dynamiek in hun songs te krijgen. En voorspelbare dynamiek staat wat mij betreft synoniem met geen dynamiek. The Water Fields is dus niet het stiekem verwachte meesterwerk, maar gewoon een degelijke atmosferiche metalplaat. Maar zeker niets meer en dit is dus een beetje een tegenvaller.
Tracklist:
1. Start The Fire
2. Don't Wake Me Up (Those Who Never Wear White)
3. Dive
4. What's Done Is Done
5. The Water Fields
6. Is Your Soul For Sale?
7. A Distant Light Was Shining
8. Regarding Kate
9. Rise To The Occasion
10. Hey!
11. This Is Now Farewell
