De film Donnie Darko heeft de harten van velen veroverd. Dat blijkt niet alleen uit het feit dat deze film middels de filmfetishisten de cultstatus heeft verkregen of het aantal wettelijk geregistreerde "Donnies" in de jaren 2001 en 2002 en de explosieve verkoop van konijnen (hoe lelijker, hoe beter) aan tieners en jong volwassenen. Zelfs bands doen tegenwoordig een beroep op deze magische succesformule, die zelfs een complexe ziel weet aan te tasten.

Op de nieuwe cd van de Deense Koldborn mag de duistere haas de openingszin verzorgen. The Uncanny Valley wordt dus ingeleid met de beroemde en beruchte wereldondergangvoorspelling, waarna de heren van Koldborn besluiten dat nu het toch zo ver heeft moeten komen, er nog een laatste pot metal gespeeld dient te worden. Sterven doen wij tegenwoordig namelijk bij voorkeur in het harnas.

Wat Koldborn betreft is het met The Uncanny Valley alweer tijd voor de tweede full-length en Koldborn is niet van plan de feiten in een doekje te wikkelen. Metal moet rossen, hakken, molesteren en verbrijzelen. Geen mysterieus gefrunnik, knuppelen zullen de drums, raggen de gitaren en zolang de longen niet blauw gaan zien is de goede grunt er niet uit.
Klinkt goed, nietwaar? Nu, ik stelde mij eveneens content tijdens het horen van de de eerste echte nummers, Lords Of Stupidity en de titeltrack The Uncanny Valley. Want als er niks te klagen valt, gaan wij niet zeiken. De nummers zijn weliswaar geen uitblinkers in het death metal genre, maar mokeren een fijn eind weg. Het tempo ligt hoog, het geluid is laag, de riffs zijn bruut, hoewel ook wat groovend en catchy en de vocalen zijn diep, rauw en ontzettend opgefokt. De productie is lekker log en de nummers nodigen uit tot moshen en nekbelasting. Als dat geen muziek maken is, ben ik wederom een kokosnoot.

Maar daar komt de onvermijdelijke "maar". Koldborn valt namelijk geheel terug op dit flitsend muzikaal recept en doet gaandeweg de cd geen enkele poging om eens wat nieuws te introduceren. Met andere woorden: de nummers, en dat zijn er maar liefst 12, lijken qua alles zodanig op elkaar dat de cd gauw naar een repeat-versie van de eerste paar nummers gaat smaken. Alles klinkt wel ongeveer hetzelfde. Het geluid, het tempo, de riffs, de boze klanken die niet bozer worden, de drums die dezelfde route aftimmeren... De variatie is zodanig minimaal dat de nummers niet blijven gangen, de aandacht verslapt en de drang om deze cd ter achtergrondmuziek af te schuiven, voor bij de afwas, neemt toe.

Doodzonde. Want een geoefend oor wil meer dan enkel een herhaling van iets dat wel prettig is. Als Koldborn zich op The Uncanny Valley iets meer zou toeleggen op een klein beetje diversiteit, zou deze cd u en mij niet alleen een flinke bult op de kruin kunnen hameren, maar ook de vellen strippen, de zenuwen doorsnijden en de ogen afnemen. Maar goed, ieder nadeel heeft z`n voordeel. Nu de ogen nog steeds zitten waar ze zaten kan Donnie Darko wel weer een keer amusement verschaffen.

Tracklist:
1. 28:06:42:12
2. Lords Of Stupidity
3. The Uncanny Valley
4. A Destiny Predicted
5. Below A Crushing Earth
6. Hope Transformed Horizon
7. Disconnected
8. Last Message
9. Repression
10. Neural Bound
11. 2:18
12. Relativity