Het zijn drukke tijden voor metaloperagrootmeester Arjen Lucassen. Met een uitverkochte concertreeks in het Tilburgse Poppodium 013 in het kader van zijn Ayreon is zijn agenda goed gevuld. Daar komen de heruitgave van zijn eerste soloalbum Pools Of Sorrow, Waves Of Joy en de release van nieuw solowerk nog bij. Songs No One Will Hear is de naam van zijn nieuwste creatie. Dit conceptalbum gaat over de laatste vijf maanden van de aarde wanneer een asteroïde op ramkoers ligt. De negen tracks belichten de verschillende manieren waarop mensen op dit aankomende onheil reageren.
Net als in eerder solowerk neemt Arjen Lucassen het grootste gedeelte van de zang en onder andere het bas- en gitaarspel voor zijn rekening. Hoewel het een soloplaat heet, doet Lucassen het niet alleen. Muzikale alleskunner Mike Mills verzorgt als streamer commentaar bij de gebeurtenissen die in de liederen bezongen worden. Floor Jansen maakt haar opwachting in een duet en er worden zanglijnen verzorgd door Irene Jansen, Robert Soeterboek en Marcela Bovio. Op instrumentaal vlak zijn onder meer Joost van den Broek (Hammond) en Koen Herfst (drums) van de partij. Met deze topmusici zou je het bijna Ayreon-light kunnen noemen.
De stijl van Lucassen mag inmiddels bekend worden geacht. Zijn sfeervolle progrockcomposities zijn doorspekt met folk en flink wat referenties naar de jaren zeventig. Dat is op deze nieuwe plaat niet anders. Net als op het eerdere Lost In The New Real (2012) worden die progrockcomposities vermengd met popmuziek en horen we flink wat terug van bijvoorbeeld The Beatles. Het is een aanstekelijk geheel van veelal relatief korte nummers.
De emotionele toon van de liederen is al even divers als Lucassens invloeden. Deze sluit aan bij de onderwerpen van de songs. Donkerdere, onheilspellendere en vragende melodielijnen behandelen de onzekerheid en het persoonlijke en maatschappelijke drama. Vrolijkere noten zijn er voor mensen die vervallen in ongeremd hedonisme, zoals de orgies in Shaggathon, en de ontkenners uit Goddamn Conspiracy. Het melancholische en speelse Dr. Slumber’s Blue Bus is een van de hoogtepunten van de plaat. Dat geldt ook voor The Clock Ticks Down vol weergaloos gitaarwerk en de grote epic Our Final Song, waarin alles op explosieve wijze samenkomt.
Hoewel Lucassen geen topvocalist is, brengt hij het er, net als op eerder werk, aardig vanaf. Zeker in het lichtere, speelse werk. Doordat het qua composities af en toe veel wegheeft van Ayreon, lijken sommige zanglijnen echter te schreeuwen om een van de vocale grootheden, waarmee Lucassen vaak werkt. Wat betreft schrijfwerk valt er verder weinig aan te merken. Hier en daar klinkt het wel erg bekend, maar dat is te verwachten met zo’n indrukwekkend oeuvre. Het duet We’ll Never Know met Floor Jansen valt aanvankelijk wat tegen, maar de spetterende apotheose, bomvol gitaargeweld en vocale kracht, maakt een hoop goed.
Songs No One Will Hear zal fans dan ook kunnen bekoren. Het album klinkt vertrouwd, maar is net iets lichtere kost dan de meeste van Lucassens grootse metalopera’s. Vooral op instrumentaal gebied valt er veel te ontdekken. Als er een einde aan de wereld moet komen, dan het liefst zo; met schitterend gitaarwerk en schaterlachend langs ravijnen.
Tracklist:
1. End Of The World Show
2. The Clock Ticks Down
3. Goddamn Conspiracy
4. The Universe Has Other Plans
5. Shaggathon
6. We’ll Never Know
7. Dr. Slumber’s Blue Bus
8. Just Not Today
9. Our Final Song
