Met The Screaming Of The Valkyries is Cradle Of Filth alweer toe aan zijn veertiende album. De formatie heeft de wind flink in de rug en brengt het laatste decennium de ene na de andere sterke plaat uit, met als hoogtepunt Existence Is Futile (2021). Ook ditmaal komt Cradle Of Filth weer goed voor de dag, al worden de accenten wel wat verlegd ten opzichte van de vorige plaat.

De titel van het album is in de mythologie het signaal geweest dat aanduidde dat groot onheil volgde. De waarschuwing was tevergeefs en het noodlot was onontkoombaar. Het heeft dus een mythologisch karakter, maar heeft betrekking op de huidige staat van de wereld. Met alle actuele gevaren en problematiek om ons heen, is het doomsday-scenario niet ver weg, aldus Dani Filth. En als de hedendaagse realiteit de geschminkte frontman al zo beangstigt dat dit hem inspiratie biedt op een plaat van Cradle Of Filth, dan weet je dat de wereld er niet goed voor staat.

Qua sound ligt de plaat redelijk in het verlengde van wat Cradle Of Filth de laatste jaren doet, maar valt op dat het tempo van de gotische horrormetal veelal in tempo verlaagd is. De hoge snelheden worden meer gemeden en maken plaats voor een verhalende aanpak. Hierbij verliest de muziek iets meer dreiging en wordt er meer ingespeeld op melodie. Dit heeft niet alleen te maken met een andere benadering van de songs, maar ook met de melodieuze en meer traditionele heavy metal-geïnspireerde insteek van het gitaristenduo Marek Šmerda en nieuwkomer Donny Burbage.

Ondanks dat deze plaat wat minder hard van zich afbijt, komen er absoluut een aantal zeer lekkere tracks voorbij. Opener To Live Deliciously zoekt nog wat demonische snelheden op, maar valt ook op door het harmonieuze gitaarwerk en de ietwat meer recht-voor-zijn-raap-aanpak. Dat is niet alleen tekenend voor de rest van de plaat, maar ook voor de zang van Dani Filth. Hij maakt veel gebruik van lage, duistere stem en laat zijn hoge uitschieters steeds meer voor wat het is. Desondanks blijft het boegbeeld de smaakmaker van het album, maar mag de rol van het gitaristenduo ook absoluut niet onvermeld blijven.

Ook vermeldenswaardig is de in 2022 toegetreden zangeres en toetseniste Zoe Marie Federoff. Als toetseniste is ze niet echt nadrukkelijk aanwezig, maar met haar zangkunsten treedt ze een aantal keren op de voorgrond. Het duet Non Omnis Moriar doet denken aan het succes van Nymphetamine Fix en Full Dark, No Stars (van Dani Filth zijn andere band Devilment). De combinatie van gevoelige, sprookjesachtige vocalen met het helse gegrom van de frontman zorgt altijd voor een indrukwekkend contrast en imponeert ook ditmaal. Ook de rol van Federoff in White Hellebore (wellicht de beste track van de plaat) is sterk te noemen.

De fans die hoopten op een terugkeer naar de dagen van weleer zullen wellicht de enige teleurgestelden zijn, al biedt het dreigende Ex Sanguine Draculae nog een uitkomst. Hierin is Filth aardig als vanouds op dreef en keert hij met het onderwerp vampiers weer terug naar één van zijn favoriete duistere thema's. Voor de rest blijft de formatie mijlenver weg van haar sound uit de begindagen en staat er nu een compleet andere geëvolueerde band, al blijft de fundering van vroeger altijd aanwezig.

Met The Screaming Of The Valkyries stelt Cradle Of Filth dus absoluut niet teleur. De zegetocht met sterke albums die alweer meer dan tien jaar duurt, gaat door. Ten aanzien van zijn voorganger is deze plaat compacter en meer rechttoe-rechtaan, maar ook iets minder impactvol. Alle tracks bieden kwaliteit en geen enkel nummer is ondermaats, al wordt het ook nergens echt uitmuntend. Desondanks is dit een plaat die absoluut zijn weg in verschillende jaarlijsten terug gaat vinden.

Tracklist:
1. To Live Deliciously
2. Demagoguery
3. The Trinity Of Shadows
4. Non Omnis Moriar
5. White Hellebore
6. You Are My Nautilus
7. Malignant Perfection
8. Ex Sanguine Draculae
9. When Misery Was A Stranger