'Werken loont'. Het is niet alleen een gezegde dat de calvinistisch ingestelde Nederlander tevreden zal stemmen, de tegeltjeswijsheid is ook van toepassing op de Finse, melodieuze deathmetalband Wolfheart. Het geesteskind van multi-instrumentalist en componist Tuomas Saukkonen timmert sinds 2013 onvermoeibaar aan de weg om zijn catchy en verslavende muziek aan de man te brengen. Iedere twee jaar – een enkele keer zelfs sneller – verschijnt er nieuw plaatwerk van het gezelschap. En als de heren niet in de studio zitten, dan zijn ze wel op tournee, bijvoorbeeld als support van Dark Tranquillity of – voor het eerst – als headliner tijdens een uitgebreide Europese tournee.
De laatste jaren lijkt de carrière van de band in een stroomversnelling te zijn gekomen. De toevoeging van de Griekse spierbundel Vagelis Karzis (ex-Rotting Christ) als nieuwe leadgitarist en aanvullende zanger (hij verzorgt de cleane partijen) blijkt een schot in de roos. King Of The North (2022) is namelijk het voorlopige hoogtepunt in het oeuvre van Wolfheart. Catchy als de neten, met die heerlijke, druilerige, typisch Finse melancholie, die van de gitaarpartijen afdruipt. En met als kers op de taart dus de epische, cleane zanglijnen van Karzis, die een mooi contrast vormen met de raspende strot van Saukkonen. De verwachtingen voor Draconian Darkness – de zevende langspeler van het kwartet – zijn dan ook hooggespannen. Kan Wolfheart de kwaliteit van zijn voorganger evenaren of zelfs overtreffen?
Het is de mannen er in ieder geval aan gelegen om hun toegankelijke muziek nog grootser en epischer te laten klinken. Zo valt op dat de orkestraties van Saku Moilanen een belangrijke onderlaag vormen in de muziek, waardoor er vaak een zweem van grandeur over de nummers hangt. Vooral in opener Ancient Cold pakt dat heel goed uit, mede omdat de lekkere gitaarsolo en enkele gecontroleerde versnellingen voor een pittig randje zorgen. Ook het stoere Evenfall is behoorlijk sterk. De track is zelfs relatief verrassend en begint met van-dik-hout-zaagt-men-planken-riffs en met een prominent ronkende basgitaar, om vervolgens plotseling een akoestische vertraging in te bouwen. Nummers als Scion Of The Flame en Grave leggen meer nadruk op cleane vocalen (die overigens met veel gevoel worden gebracht). De statige drumroffels en heroïsche riffs geven deze tracks in combinatie met de orkestratie een machtige ‘vibe’ mee.
Toch is dit album wel een stap terug ten opzichte van zijn voorganger. Dat komt vooral doordat de band ervoor kiest om te veel in het zelfopgelegde stramien te blijven hangen. Er is minder ruimte voor een sterke gitaarsolo of felle eruptie. In plaats daarvan kiest Wolfheart te vaak voor dezelfde midtempo-ritmes en logger hakkende riffs. Daardoor beklijven nummers als Burning Sky en Throne Of Bones minder dan ze zouden kunnen als er wat meer aandacht was besteed aan de ontwikkeling van de composities. Ook het afsluitende The Gale is nogal inconsistent. De track begint met een prettige ‘Insomnium-light’ sfeer, maar kakt in met wat zeurderige cleane vocalen en eindigt met een lelijke fade-out.
Draconian Darkness lijkt er in alle opzichten op gericht om Wolfheart tot een nog grotere naam te maken. De tracks liggen stuk voor stuk zeer makkelijk in het gehoor en komen bijzonder soepel uit de speakers rollen. Aan alles is te horen dat er een ervaren band met volledige controle aan het werk is. Dat is echter ook de primaire zwakte van het album. Want hoewel de muziek van Wolfheart altijd al gelikt en catchy is, krijg ik bij Draconian Darkness het gevoel dat de groep te veel met de handrem erop speelt. Daardoor worden de nummers wat inwisselbaar en speelt de band wat al te zeer op veilig. Wie daar geen aanstoot aan neemt, zal meer dan genoeg vinden om ook deze nieuweling regelmatig te draaien, want de plaat is ondanks deze minpunten absoluut een plezier voor de gehoorschelpjes.
Tracklist:
1. Ancient Cold
2. Evenfall
3. Burning Sky
4. Death Leads The Way
5. Scion Of The Flame
6. Grave
7. Throne Of Bones
8. Trial By Fire
9. The Gale
