Tradities zijn er om gebroken te worden. Dit gezegde gaat zeker op voor The Poison Chalice, het achtste studiowerk van Legion Of The Damned. Een nieuwe plaat uitbrengen rond de jaarwisseling is niet langer vanzelfsprekend. Dat de productie in handen is van Andy Classen ook niet. Het motto 'less is more' gaat eveneens niet meer op. Integendeel zelfs. Verwacht vooral meer melodie, meer solo's en meer variatie. Het is de eerste plaat die is opgenomen met twee gitaristen, elk met een eigen signatuur. Iedere verandering vormt een verrijking van het kenmerkende geluid. In die zin is deze gifbeker absoluut een verrassend album.
Sinds Ravenous Plague (2014), het eerste album met Twan van Geel (Soulburn) als gitarist, is er al meer aandacht voor melodie en het motto 'less is more' is op Slaves Of The Shadow Realm (2019) al behoorlijk naar de achtergrond verdreven. De veranderingen die eerder ingezet zijn, lijken in een stroomversnelling te zijn geraakt door Fabian Verweij (Disquiet) als tweede leadgitarist in de vaste bezetting op te nemen. Beide heren stellen zich voor in de inleiding van opener Saints In Torment, maar het hele album staat boordevol met fraaie leads en duo-solo's. De aandacht voor details, zoals het valse lachje van Maurice in de gesproken break, bevestigt eveneens dat het motto 'less is more' definitief van tafel is.
Het breken met tradities betekent niet dat de toegewijde fan zich zorgen moet maken. Zwartgeblakerde thrash/death vormt nog steeds de basis en de brute razernij is echt niet verdwenen. Daar zorgen drummer Erik Fleuren en bassist Harold Gielen wel voor. Luister naar het verpletterende Skulls Adorn The Traitor’s Gate en je weet precies wat ik bedoel. De ritmesectie zorgt voor de zware muur van geluid, die wordt versterkt door de uitstekende productie van Erwin Hermsen (Toneshed Recording Studio), hoewel vooral de vocalen van Maurice Swinkels enorm profiteren van zijn inbreng in de vernieuwde sound.
The Poison Chalice is zonder twijfel gevarieerder dan de voorganger. De enige uitzondering hierop is Behold The Beyond. Het is aangenaam luistervoer, maar na meerdere luisterbeurten toch wat te eentonig. De overige nummers vormen wel een doelgerichte aanval. De beet is hard en extreem giftig, met het hectische Retaliation als hoogtepunt. Het nummer vormt tevens een scheiding op de plaat, want Savage Intent biedt iets meer ademruimte. Dat geldt ook voor Chimes Of Flagellation (ditmaal met een opvallend, uiterst effectief detail in het slagwerk van Erik Fleuren) en Beheading Of The Godhead, de eerste single. De titeltrack voegt het album als geheel goed samen. Aanvankelijk wordt diezelfde ademruimte nog geboden, maar al snel draait het nummer om naar het moordende tempo van de eerste nummers.
De veranderingen die Legion Of The Damned heeft doorgevoerd, hoe miniem die volgens critici ook mogen zijn, missen de gewenste uitwerking niet. De eerder ingeslagen weg heeft zijn eindpunt bereikt. Het kenmerkende geluid is verbeterd, verfijnd en geperfectioneerd. Met The Poison Chalice staat de poort naar de onderwereld wijd open. Het wezen slaat zijn bedrieglijk mooie vleugels uit en ontketent een helse storm als de brute aanval onverbiddelijk wordt ingezet.
Tracklist:
1. Saints In Torment
2. Contamination
3. Progressive Destructor
4. Skulls Adorn The Traitor’s Gate
5. Behold The Beyond
6. Retaliation
7. Savage Intent
8. Chimes Of Flagellation
9. Beheading Of The Godhead
10. The Poison Chalice
