Liefhebbers van hoogstaande black metal weten het al langer dan vandaag: het Duitse, kleinschalige Amor Fati Productions staat garant voor uitstekende kwaliteit. Het label heeft een neusje voor onbekend talent, getuige bijvoorbeeld de releases van Arkhtinn, Hwwauoch, Silver Knife en Voidsphere. Stuk voor stuk relatief onbekende groepen waarvan de muziek bovendien niet bepaald toegankelijk is, maar die fantastische werkstukken hebben uitgebracht. Onlangs bracht het label releasenummers honderdnegenennegentig en tweehonderd uit. Op dezelfde dag, als twee kanten van dezelfde medaille, verschijnen de debuutplaten van de Belgische bands Oerheks en Aerdryk.

De ‘echte’ jubileumplaat is die van Oerheks, maar tegelijkertijd verschijnt onder de noemer Met De Drietand Op Mijn Huid dus ook het debuut van Aerdryk. Dit eenmansproject van François Breulet (bekend van onder andere Cult Of Erinyes en het magistrale Wolvennest) bevat uit vele lagen bestaande, atmosferische black metal, met een productie die als nogal nevelig te typeren valt. Het album klinkt alsof Drudkh en An Autumn For Crippled Children samen aan de slag zijn gegaan. Grimmige, hypnotiserende riffs vol melancholie en sfeer, weergalmend in een behoorlijk ruizige productie, waarin etherische keyboardlagen voor een dromerig en lichtelijk bevreemdend effect zorgen.

En hoewel de composities ondanks hun relatief monotone karakter vrij ontoegankelijk en ondoorgrondelijk zijn, werkt de bedwelmende roes die de nummers weten op te wekken erg goed. Vooral de beklemmende, statige openingstrack Mijn Boetedoening, waarin het niet al te vergezocht is om op gelijkenissen met Wolvennest te wijzen (ook al opereert Aerdryk in een heel ander genre), weet direct de juiste sfeer te creëren. Op andere momenten (Kruisweg, De Rode Klauwen) komt Breulet agressiever uit de hoek middels voortratelende drums en bibberige keyboards, alsof we naar Wolves In The Throne Room tijdens een psychedelische koortsdroom luisteren.

Met De Drietand Op Mijn Huid lijkt primair om sfeer te draaien. Het nadeel daarvan is dat er vrij weinig onderscheid is tussen de composities. Sterker nog: ook na meerdere luisterbeurten kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de nummers steevast volgens dezelfde blauwdruk zijn gemaakt. Het gevolg is dat de sound weliswaar zeer overtuigend is en ook de individuele nummers krachtig en hypnotiserend klinken, maar dat er ook nauwelijks iets blijft hangen, behalve dan de vervreemdende, cleane vocalen die in de achtergrond hun opwachting maken tijdens Berouw. Toch heeft dit album ook ontegenzeggelijk een bepaalde aantrekkingskracht, zeker voor degenen die hun portie black metal het liefst zo ondoorgrondelijk en ruizig mogelijk horen.

Tracklist:
1. Mijn Boetedoening
2. Kruisweg
3. De Modderige Paden
4. Met De Drietand Op Mijn Huid
5. De Rode Klauwen
6. Berouw
7. Doodgeboren