Het Zweedse doomgezelschap Alastor maakt in 2018 indruk met het debuutalbum Slave To The Grave. De combinatie van knarsende doom en subtiele psychedelica werkt uitstekend, ook al is het lastig om in dit door Roadburn verzadigde genre nog enigszins origineel uit de hoek te komen. Het is niet voor niets dat het kwartet onderdak vindt bij het gespecialiseerde RidingEasy Records, een label dat normaliter bekend staat om de hoge kwaliteit van zijn output. De band heeft drie jaar gewerkt aan de opvolger Onwards And Downwards, die sinds eind mei in de schappen ligt.

En die opvolger mag er zijn. Wie de band al kent van de vorige langspeler, zal weten wat te verwachten. Ook Onwards And Downwards bevat knorrige, roestige doom, traag knarsend en schurend, als een oude diesel die op gang moet komen. De ijzersterke opener The Killer In My Skull is typerend. De track zit vol met stroperige, smerige riffs die zich direct in de hersenpan nestelen en die live voor een zee aan synchroon headbangende haarkluwen zullen zorgen. Dead Things In Jars en het titelnummer zijn van hetzelfde bedoezeld laken een pak. Ondanks de lengte van deze tracks – bijna tien minuten – vervelen ze geen seconde. Onder de traag stromende doomritmes strooien gitaristen Johan Björmander en Hampus Sandell namelijk met smeuïge melodielijnen, die het geheel een lichte southernrockvibe meegeven.

Wat Alastor een streepje voor geeft op de vele genregenoten, is de gave van de band om zijn logge, hypnotiserende oerritmes aan te vullen met sporadisch opduikende, psychedelische melodielijnen, die als extra aankleding over het noeste ploegwerk gedrapeerd worden. Soms maakt een op de achtergrond bibberend keyboardlijntje het geheel verder af. In de vele uitgesponnen, instrumentale gedeeltes worden logheid en souplesse op kunstige wijze verweven. Daarnaast blijkt Onwards And Downwards nog best divers. Zo is het korte, stuwende Death Cult een onbetwistbaar hoogtepunt. Het is een onweerstaanbare track, die is opgebouwd rondom een heerlijk groovend en beukend ritme. Een enkele keer komt Alastor ook juist heel subtiel uit de hoek. Pipsvängen – een krakend intermezzootje, dat louter uit akoestisch gitaarwerk bestaat – dient als aangenaam rustpunt.

Onwards And Downwards mag dan verschijnen in een nogal uitgemolken genre, de plaat behoort zeker in de kast te staan van de zichzelf respecterende liefhebbers van psychedelische doom. Wie groepen als Electric Wizard, Windhand en Salem’s Pot tot zijn favorieten rekent, kan niet om dit album heen. Bijzonder fijn schijfje!

Tracklist:
1. The Killer In My Skull
2. Dead Things In Jars
3. Death Cult
4. Nightmare Trip
5. Pipsvängen
6. Onwards And Downwards
7. Lost And Never Found