De experimentele doom/sludge/post-hardcorescene in België bloeit als nooit tevoren. In het kielzog van het magistrale Amenra hebben we het laatste decennium een grote reeks aan jong talent mogen meemaken. Inmiddels horen namen als Oathbreaker, Wiegedood, Hemelbestormer en Wolvennest tot de gevestigde orde. In het kielzog daarvan ontwikkelen allerhande bands zich wat meer op eigen tempo, in de marge. Splendidula is zo’n gezelschap dat nog wat minder aandacht op zich heeft weten te vestigen. Het vijftal is met Somnus nochtans toe aan zijn derde langspeler, via het in zware riffs en psychedelische klanken gespecialiseerde Argonauta Records. Dat wekt verwachtingen.

Helaas moet ik al snel concluderen dat Splendidula deze verwachtingen niet helemaal weet in te lossen. Somnus blijkt namelijk een nogal wisselvallig album. Enerzijds is het potentieel van de groep duidelijk te horen. De band bouwt zijn tracks vaak kalm en met overtuiging op. Omineuze drumaanslagen en diepe, brommende baspartijen vormen het cement waarop loodzware, maar vaak tegelijkertijd melodieuze gitaarlijnen worden gebouwd. Zo is Void een prima track met een sterke opbouw. Het nummer begint met een log, ploegend ritme en langgerekte grunts van Pieter Houben. Het bedwelmende, Oranssi Pazuzu-achtige toetsenwerk op de achtergrond geeft het geheel een prettig psychedelisch tintje mee.

Minder te spreken ben ik over de zang van Kristien Cools. Zij beschikt over een wat zeurderig stemgeluid, dat niet goed samengaat met de zware en melodieuze doomklanken. Dat de combinatie van een zangeres en loodzware doom goed kán werken, weten we sinds Patrícia Andrade en Michelle Nocon, die in positieve zin hun stempel wisten te drukken op vergelijkbare groepen als Sinistro en Bathsheba. Vooral in de Vlaams gezongen passages komt Cools echter weinig overtuigend voor de dag. Het ‘spoken word’-gedeelte waarmee Incubus begint is zelfs wat potsierlijk, hoewel het nummer zich gelukkig wel ontpopt tot een degelijke track, met fraaie, zware gitaarmelodieën, die wel wat aan het werk van Draconian doen denken. Gek genoeg is de zang beter te pruimen op het moment dat deze wat beter muzikaal omlijst wordt door machtige riffs (Oculus is een mooi voorbeeld).

Ook qua composities valt er nog wel het een en ander te verbeteren bij Splendidula. Somnus bevat drie relatief lange en drie kortere composities. Het valt op dat vooral de langere tracks nog wat weinig focus bevatten, waardoor ze de aandacht niet over de gehele lengte weten vast te houden. Bij vlagen schemert het potentieel van de band door, maar de Belgen zullen hard aan de bak moeten om zich een eigen gezicht aan te meten in het overvolle landschap.

Tracklist:
1. Somnia
2. Void
3. Incubus
4. Oculus
5. Drocht
6. When God Comes Down