Dat Onslaught één van de betere thrashmetalbands uit het Verenigd Koninkrijk is, is geen nieuws. De band is weliswaar altijd meer trendvolger dan trendsetter geweest, maar levert wel altijd sterke platen af. Zeker sinds de reünie in 2004. Ga maar na. Killing Peace (2007), Sounds Of Violence (2011) en VI (2013) bevatten geen enkel slecht nummer. Wel had ik in 2013 wat moeite met de thematiek van VI. Hoe de band op die schijf het satanische aspect benadrukt, is gewoonweg kinderachtig.

Generation Antichrist is opnieuw een weinig subtiele albumtitel, al hoeven we dit keer gelukkig geen inspiratieloze refreinen met '666' te verwachten. Muzikaal blijkt er echter weinig veranderd. Opvallend genoeg vocaal ook niet. En dat terwijl de band sinds kort een nieuwe zanger in de gelederen heeft in de persoon van David Garnett. Hij doet niet onder voor zijn illustere voorganger Sy Keeler.

De overgang is in elk geval niet zo groot als in de jaren tachtig, toen ineens hardrockzanger Steve Grimmett (Grim Reaper) achter de microfoon verscheen, om In Search Of Sanity (1989) in te zingen. Garnett doet mij wat denken aan Mat Maurer van de ter ziele gegane Australische thrashband Mortal Sin. Agressief en schreeuwerig, maar toch een tikje melodieuzer dan Keeler. Een bijzondere vocalist is de nieuwe man echter niet. Daar moest Onslaught het overigens toch nooit echt van hebben.

Met de nieuwe zanger en een nieuwe gitarist (ene Wayne Dorman) pakt Onslaught de zaken dus niet ineens rigoureus anders aan. Integendeel. Generation Antichrist doet 37 minuten lang erg vertrouwd aan. De band fabriceert ook nu furieuze thrash metal, waarin riffs van Exodus, Metallica en Slayer continu om de eer strijden. Dat gebrek aan originaliteit kan ik de Britten makkelijk vergeven, want de nummers zijn stuk voor stuk goed. En laten we wel wezen, Onslaught draait, tussenpozen niet meegerekend, mee sinds 1982, dus de band heeft domweg het recht om dit soort traditionele thrash te spelen. Het enige eigene dat het Britse gezelschap toevoegt, is het duistere sausje. Daardoor klinkt Onslaught net wat zwartgalliger.

Of Generation Antichrist voor veel nieuwe fans gaat zorgen, waag ik te betwijfelen. Al jaren weten we wat we aan Onslaught hebben en dat inzicht verandert niet door deze schijf. Eigenlijk willen we ook niets anders horen dan de agressieve thrash, zoals de band die tot in de puntjes beheerst. Songs als Strike Fast Strike Hard en Empires Fall overtuigen ook na tientallen draaibeurten en dat is volgens mij het belangrijkste bij goede muziek. Na een wat mager eerste halfjaar voor thrash metal is de schade door Onslaught nu weer ingehaald.

Tracklist:
1. Rise To Power
2. Strike Fast Strike Hard
3. Bow Down To The Clowns
4. Generation Antichrist
5. All Seeing Eye
6. Addicted To The Smell Of Death
7. Empires Fall
8. Religiousuicide
9. A Perfect Day To Die