Enid stond al een paar jaar op de lijst van bands die ik eens beter moest leren kennen, maar het prikkelende Gradwanderer is pas het eerste album van de Duitse band dat mij ter ore komt. Ik moet zeggen dat ik er spijt van heb dat ik niet eerder achter deze band aan ben gegaan. Gradwanderer is namelijk een uitstekend stukje moderne metal, precies zoals ik het horen wil: Eigenzinnig, gevarieerd en gemaakt vanuit een gevoel van malie aan de beperkingen van hokjes.

Veel bronnen spreken alweer van 'avant-garde metal', maar zo avant is Enid helemaal niet. Wat deze mannen doen is gewoon muziek schrijven binnen een zeer breed kader, waar dat hun ook mag brengen. Het resultaat is een plaat met negen composities die ieder een uitermate individueel, herkenbaar karakter hebben. Veel van de nummers kennen een wat bombastische, epische invulling, maar deze passages worden zorgvuldig gepareerd door rustige stukken met veel piano, synths en akoestisch gitaarspel. Mijn aanvankelijke gevoelsmatige interpretatie van deze dynamische contrasten was dan ook die van een muzikale heldensage; afwisselend tussen grootse, zwaarmoedige en introverte, romantische hoofdstukken. Gezegend met een flinke dosis onorthodoxie natuurlijk, zoals mooi naar voren komt in het geweldige Exemption en het euforische titelnummer, waarin schaamteloze tederheid, soundtrack-achtig zwaar geschut en hakkende blastbeats elkaar ontmoeten. Een glimps van wat Gradwanderer te bieden heeft.

Kritiek punt van het album is de zang van Martin Wiese. Zijn stemgeluid zal van veel nieuwsgierige luisteraars een korte periode van gewenning eisen. Vooral als hij in het Duits zingt is het resultaat wat opgeblazen en ongemakkelijk, en hier en daar bespeur ik wat fundamentele problemen. Zo lijkt zijn stem af en toe te conflicteren met de gitaren, waardoor een effect ontstaat dat de nodige (nare) kippenvel veroorzaakt. Gelukkig zijn deze momenten vrij schaars en leidt het slechts een weinig af van de hoge kwaliteit van compositie en spel. Daarbij komt dat Wiese totaal geen slechte zanger is. Nummers als Silent Stage en Die Seelensteine weet hij met z'n stijlvolle, van emotie doordrenkte vocalen naar een respectabel niveau te tillen. De bescheiden koorarrangementen zijn niet alleen vakkundig subtiel toegepast, ze versterken ook nog eens de kwaliteit van zijn stemgeluid.

Jammer van die kleine schoonheidsfoutjes, maar dat neemt niet weg dat Gradwanderer zich geopenbaard heeft als een van de fijnste verrassingen van de laatste tijd. Schitterende plaat, die voorlopig nog niet van mijn playlist verdwenen is.

Tracklist:
1. Chimera
2. An Ode to the Forlorn
3. Silent Stage
4. Gradwanderer
5. Die Seelensteine
6. When the Last Glow Flies
7. Exemption
8. The Burning of the Sea
9. Herbststurm