Ik heb een hekel aan bands die debiel doen met hoofdletters en spaties. U kent ze wel. Van die bands waarbij je moeite moet gaan doen om de naam uit te spreken. Kinderachtig gedoe is het. Is hun muziek zo slecht dat ze alleen maar op kunnen vallen met hun bandnaam?! Korn bijvoorbeeld. Een hoofdletter in het midden van een woord is onzin. Zo simpel is het. Maar deze zielepoten vonden die hoofdletter blijkbaar nog niet genoeg. Tot overmaat van ramp, draaien ze die R nog eens om ook. Kan het nog triester? En wat te denken van bandnamen als iwrestledabearonce, !!!, MSTRKRFT, Sunn O))), Shxcxchcxsh? Kansloos! En zoals u waarschijnlijk wel weet zijn dit echt niet de enige. U kent ongetwijfeld ook nog wel een handjevol visuele diarree. Het is je reinste onzin. Tenzij... Hoezo tenzij? Hou op zeg! Puberale infantiliteit.

Afijn, ik heb mijn pilletje weer genomen, het gaat goed met me, dank u.

Maar ik weet dus niet wat ik moet met een bandnaam als SECTLINEFOR. Geen spaties, alleen maar hoofdletters, geen idee wat het betekent. 'Gelukkig' ligt dat in dit geval enigszins in de lijn van hun muziek. Want ik weet ook bij god niet wat ik met deze plaat aanmoet. Avant-garde, zeker. Maar die term wordt te veel misbruikt en is daarmee aan inflatie onderhevig. Alles wat anders is, is niet per se avant-garde, maar ja. Tegenwoordig blijkbaar wel.

Als we het trio zelf aan het woord laten, worden we ook niet veel wijzer. In de biografie staat "the freshly squeezed cinematic rock music you didn't order, sir". Right! Ik had het niet besteld, dat is waar. Maar ik heb er verder weinig aan. En u ook niet, gok ik zo. U bent overgeleverd aan mijn levendige verbeelding en beperkte woordenschat. Ik zou het een 'potpourri van dissociatieve, auditieve hallucinatie en psychotische elementen op een doordeweekse dinsdag' willen noemen. Of u daar nou echt wijzer van wordt, valt te bezien, maar meer heb ik niet in huis. Dus laten we maar gewoon gaan luisteren. Misschien komen we dan verder.

"It's not that bad. It's not that bad, shut up!", speldt vocalist Jared ons in We're All Getting Too Old For This op de mouw. En daar kan ik me dan wel enigszins in vinden. Don't Make This About You is zeker niet alleen maar kommer en kwel. Hoewel de muziek van hot naar her gaat en er geen touw van vast te knopen is, is het wel vermakelijk. Als u tenminste enigszins openminded deze net geen half uur klokkende schijf tegemoet durft te treden. Want wat moet u toch met een songtitel als George Campbell's Wife Cooks The Best Lasagne? Hemeltergende waanzin is het. Maar dat heeft ook wel weer wat. Deze schijf is in ieder geval niets voor bij uw romantisch Valentijn-dinertje met uw partner. Al dan niet in spe.

En toch wil ik het afluisteren. Er is iets dat me nieuwsgierig maakt naar deze band. De muziek is heel beeldend. Misschien juist ook omdat ik me dit live voorstel. Met een goede stage performance kan dit best eens uitermate vermakelijk zijn. Zo'n show waar u enigszins intellectueel beledigd naar zit te staren; armen over elkaar, uiteraard. Moeilijk kijkend, quasi-geërgerd houdt de band toch uw aandacht vast. Op een bepaalde manier is het zelfs bevrijdend. U wilt het volgen, begrijpen. U wilt het afzien. U vraagt zich af of we dit serieus moeten nemen? Ik kan het u niet vertellen.

Maar kijk wel uit. Mocht u de band na afloop van de show aan een gestapo-verhoor willen onderwerpen, neem dan voor de zekerheid de laatste track ter harte. De Britten sluiten de plaat af met Why Are You Even Talking To Me. Geen idee of ze er iets mee willen zeggen, maar u bent gewaarschuwd. En een gewaarschuwd mens, telt voor twee.

Tracklist:
1. Undercooked Steamed Booze Children
2. We're All Getting Too Old For This
3. George Campbell's Wife cooks The Best Lasagne
4. It Was An Accident, Officer
5. Don't Make This About You
6. Bran Flake Clever
7. Jesus, Elvis And Lana Walk Into A Bar
8. So Excited
9. Why Are You Even Talking To Me?