Over de doden niets dan goeds. Dat maakt het reviewen van een album waarvan een deel van de meewerkende artiesten, waaronder de oprichter, overleden zijn toch een stukje lastiger. Oud-Motörhead-gitarist Würzel (Michael Burston) richtte de band Leader Of Down in 2008 op samen met bassist Tim Atkinson. Samen met drummer Steve Clarke namen ze Würzels solo-singel uit de jaren tachtig, People Think I’m Crazy, opnieuw op, waarna steeds meer muziek werd geschreven. Deze doorgewinterde artiesten zijn niet de enige muzikanten op deze plaat. Het is een waar groepsproject geworden, met gastbijdrages van Lemmy, Fast Eddy Clark, Phil Campbell (alle drie uit Motörhead), Whitfield Crane (Ugly Kid Joe), Lee Richard (onder andere ex-Godsmack), Bruce Foxton (The Jam) en Cliff Evans (Tank). Met zoveel ervaren muzikanten moet toch wel iets goeds afgeleverd worden.

Würzel heeft helaas het uitbrengen van dit album niet mee kunnen maken. Na zijn overlijden in 2011 besloot de rest van de band het album af te maken in zijn nagedachtenis. De rol van Würzel moest overgenomen worden door twee anderen: zanger Matt Baker en gitarist Alex Ward. Ook veel van de gastartiesten hebben hun medewerking opgedragen aan Würzel. Voordat dit album uitkwam, zijn helaas ook Lemmy en Fast Eddy Clark overleden. Dit maakt het luisteren naar dit album toch wel een beetje wrang.

Maar de vraag is natuurlijk of het deze rasmuzikanten gelukt is een goede plaat uit te brengen. Zoals je misschien wel had verwacht, is het antwoord hierop ja. Opener Paradise Turned Into Dust is een duidelijke ode aan Motörhead, zeker omdat Lemmy de zang en baspartijen op zich neemt. Tim Atkinson speelt ook bas in dit nummer, waardoor een heel vol geluid ontstaat. Ook in Serial Killjoy worden twee bassisten ingezet, namelijk Bruce Foxton en opnieuw Tim Atkinson. Ook hier ontstaat deze volle sound. Children Of Disease, met bijdrages van Whitfield Crane, Lee Richard en Phil Campbell, is eigenlijk het enige nummer dat me niet helemaal weet te bekoren. Dit is echter te wijten aan het feit dat ik geen fan ben van Whitfields stem, want muzikaal is er niks op aan te merken.

De muziek is vooral heel vrolijk. Een vergelijking met Motörhead is natuurlijk snel gemaakt, maar dit album is een stuk minder vunzig. De vrolijke, uptempo metal maakt je heel makkelijk vergeten dat je luistert naar een deels postuum album. Killing Rain is bijvoorbeeld het laatste nummer dat Würzel ooit heeft opgenomen, maar toch wordt je makkelijk meegezogen in het nummer en heb je snel de neiging mee te zingen. Daarnaast denk ik dat er weinig mensen zijn die het een probleem vinden dat er nu meer muziek met Lemmy is om te beluisteren.

Al met al hoeft er gelukkig niks slechts gezegd te worden over de doden. Het is Leader Of Down gelukt een heel degelijke plaat af te leveren. De muziek is niet vernieuwend, maar dat is duidelijk niet de bedoeling van dit album. Je hoort dat de artiesten plezier hebben in het maken van de muziek en het leuk vinden om (weer) met elkaar samen te werken. De passie die in deze plaat schuilt, en natuurlijk ook de hoeveelheid grote namen die meewerkt, maakt dit een heel interessante plaat die ik vaker op zal zetten. Iedereen die oude heavy metal, al dan niet in een moderner jasje, een warm hart toedraagt, doet er goed aan dit album een keer op te zetten.

Tracklist:
1. Paradise Turned Into Dust (feat. Lemmy)
2. Cascade Into Chaos
3. People Say I’m Crazy
4. Serial Killjoy (feat. Bruce Foxton)
5. Children Of Disease (feat. Whitfield Crane, Lee Richards en Phil Campbell)
6. Snakebite (feat. Fast Eddie Clarke)
7. Punch and Geordie
8. Feel Good (feat. Cliff Evans)
9. The Killing Rain
10. Laugh At The Devil (feat. Lemmy en Fast Eddie Clarke)