Dat gebeurt me toch echt niet vaak. Dat een van de meest indrukwekkende bands op een festival een band van de preparty is. We schrijven 6 juli 2017, UK Techfest. De Britse sloopkogel Conjurer maakt korte metten met alles en iedereen.
Ja, een sloopkogel, want potverdorie, wat een stel nietsontziende rasverpulveraars! Als een bulldozer denderen de sloopriffs door mijn nederige stulp. Is het toeval dat de band uit Rugby komt? Rugby, waar rugby uitgevonden werd en de eerste straalmotor gemaakt werd? Ik denk het niet. Met de debuut-ep I lieten deze vermorzelaars al weten dat ze geen boodschap hebben aan nuance. Met Mire wordt dat nog eens vakkundig onderstreept.
Dat vermorzelen niet altijd op grindcoresnelheid hoeft, bewijzen deze beroepsbeulen met tracks als Hadal en Retch, waarin demonische doomriffs de boel ten gronde richten. Maar behalve doom wordt u ook middels stroperige sludge en beestachtige black metal een koppie kleiner gemaakt. U begrijpt het al: niks is vrolijk, niks is blij... En, inderdaad: niks is veilig.
Nou is dit stelletje sadisten natuurlijk niet de eerste club die deconstructie als levensmotto heeft, maar door diversiteit en sterke composities blijft deze plaat van begin tot eind spannend en interessant. Niet in de laatste plaats door de onheilspellende, cleane tokkelstukken zoals aan het begin van Of Flesh Weaker Than Ash.
U wilde nog wat bandnamen horen? Vooruit, dan gooi ik er nog een paar referenties tegenaan. Conjurer vult zo ongeveer het gat tussen de oude Opeth en de oude The Ocean. Als er van Deliverance en Precambrian een mashup gemaakt zou worden, dan klonk het zoals Mire. Fans van beide bands pakken deze plaat dus absoluut op.
Tracklist:
1. Choke
2. Hollow
3. Thankless
4. Retch
5. The Mire
6. Of Flesh Weaker Than Ash
7. Hadal
