Judas Priest is de afgelopen maanden veel in het nieuws: optredens in Tilburg en op Graspop, een nieuwe plaat en de nominatie voor de Rock And Roll Hall Of Fame. Het had echter weinig gescheeld of Judas Priest had het voor gezien gehouden in 1976. Het ging financieel zo slecht, dat er nauwelijks een uitweg was. Maar het optreden op Reading in dat jaar leverde een wereldwijde deal met het grote label CBS op. Overal dook de naam op en zo kwam uiteindelijk toch de erkenning.

Op het debuut Rocka Rolla (1974) was de metalformatie uit Birmingham nog zoekende. Op Sad Wings Of Destiny (1976) vinden ex-lichttechnicus/zanger Rob Halford, bassist Ian Hill, gitarist/toetsenist Glenn Tipton (alle drie nog altijd van de partij), gitarist K.K. Downing (tegenwoordig golfer) en drummer Alan Moore (tegenwoordig moeilijk te traceren) hun gezamenlijke sound met onder andere de klassiekers Victim Of Changes en The Ripper als gevolg.

Opvolger Sin After Sin levert nog meer klassiekers op in de vorm van onder meer Sinner en Starbreaker, maar laat ook de veelzijdigheid en proggy twists van Priest uit die tijd horen. Omdat CBS graag wilde dat er covers werden opgenomen, staat de cover Diamonds & Rust van Joan Baez op de plaat. Deze stevigere Judas Priest-versie mag beslist als geslaagd worden beschouwd. Over covers gesproken: Arch Enemy coverde Starbreaker en Slayer gaf een eigen draai aan Dissident Aggressor, een nummer dat in 1977 net als Call For The Priest / Raw Deal snel en agressief was en veel muzikanten heeft geïnspireerd om power, speed of thrash metal te gaan spelen.

Dat Brian May en Jimi Hendrix van invloed zijn geweest op de sound van de band blijkt uit respectievelijk Let Us Pray (NWOBHM) en het relaxte Last Rose Of Summer, waarin Rob op warme en elegante wijze zingt. Het was een tijd van experimenteren voor de groep uit Birmingham. Niet alleen op muzikaal gebied. De chiffon maakt plaats voor een leren outfit, een voorbeeld dat door velen gevolgd zou worden. Het logo werd vervangen en nog een paar jaar later, met Hell Bent For Leather, kwam de Harley het podium op.

In eerste instantie werd Roger Clover (ex-Deep Purple) als producer aangesteld, maar zijn ideeën vielen niet goed bij de bandleden. Na een aantal weken vruchteloos in de studio te hebben doorgebracht, belden ze Roger op en kon hij alsnog aan de slag. Roger is echter nooit betaald voor zijn diensten. Ondertussen was de drummer gewisseld en mocht Simon Phillips zijn partijen binnen zes dagen inspelen. In die korte tijd leverde hij uitstekend en baanbrekend werk met zijn kleurrijke en heavy stijl. Zijn double-bass-werk in Dissident Agressor is legendarisch, maar ook de heavy riffs mogen niet vergeten worden.

Sin After Sin is één van de betere Judas Priest-albums. Halford noemt het niet voor niets “one of the stepping stones”. Hierna brak de band namelijk door met Stained Class (1978). Take On The World werd een hit in eigen land en in de jaren tachtig had Priest veelvuldig succes met een toegankelijkere sound. De platen nadien zijn met wisselende reacties ontvangen, in tegenstelling tot de platen van eind jaren zeventig. Die staan veelal bovenaan de lijst met favoriete albums van de fans, waaronder het invloedrijke Sin After Sin.

Tracklist:
1. Sinner
2. Diamonds & Rust
3. Starbreaker
4. Last Rose Of Summer
5. Let Us Pray
6. Call For The Priest / Raw Deal
7. Here Come The Tears
8. Dissident Aggressor