Black metal bestaat in allerlei soorten en maten, van het meest minimalistische en simplistische geros tot aan allerlei exotische, extravagante en avantgardistische varianten. Het Zweedse trio dat onder de pseudoniemen Hisperdal, Hibernal en The Cuckoo opereert, past absoluut meer bij de avantgardistische categorie binnen dit spectrum. Met twee eerdere full-lengths (The Tunnels, 2001 en The Purging, 2003) wist de band dusdanig indruk te maken dat het Franse Debemur Morti Productions er wel brood in zag om Terra Tenebrosa van onderdak te voorzien. Het derde album ligt alweer sinds eind vorig jaar via dat kwaliteitslabel in de schappen.

Wie had verwacht dat The Reverses een eenvoudig te behappen album is, komt van een koude kermis thuis. De sound is drukkend, beklemmend, industrieel en ongrijpbaar. Een onnavolgbare, unheimliche kluwen aan dissonant riffwerk, waarin de invloed van Blut Aus Nord nooit ver weg is, gecombineerd met een flinke dosis industrial-geweld dat doet herinneren aan het werk van The Axis Of Perdition (en dan met name het bijzonder ongemakkelijke album Deleted Scenes From The Transition Hospital). Daardoor is The Reverses niet direct een oorwurm die zich in het hoofd van de luisteraar nestelt, maar een intensief album dat alle aandacht opeist.

Zo klinkt Marmorisation als de soundtrack van een grotesk helleconcert. De samples van weggemoffeld gekerm in combinatie met een nachtmerrie-achtig klankentapijt en pulserende industrial-blackmetalriffs zorgen voor een onaangename sfeer. Where Shadows Have Teeth klinkt zelfs als het meest naargeestige werk van Deathspell Omega. Het is vrijwel onmogelijk om geen ongemakkelijk gevoel te krijgen bij dit nummer. Gelukkig zorgt een midtempo-track als The End Is Mine To Ride voor een korte ademhalingspauze, hoewel ook hier onder het ogenschijnlijk eenvoudige, stampende ritme allerlei claustrofobische industrial- en ambienteffecten hun opwachting maken.

De zeventien minuten durende afsluiter Fire Dances is het pronkstuk van The Reverses. Het nummer zuigt de luisteraar geleidelijk mee in een koortsdroom die bestaat uit weerkaatsende riffs, tribal-achtig drumwerk, spookachtige synths en met daaroverheen ranzig uitgespuwde, Franstalige vocalen. Het enige minpunt van de plaat is dat de nadruk op sfeer af en toe ten koste gaat van herkenbare aanknopingspunten in de nummers. Daar slagen de landgenoten van Deathspell Omega en Blut Aus Nord nog een stuk beter in. Wie zijn black metal het liefst zo ondoordringbaar mogelijk heeft, haalt met The Reverses een uitstekende kandidaat in huis.

Tracklist:
1. Makoria
2. Ghost At The End Of The Rope
3. The End Is Mine To Ride
4. Marmorisation
5. Where Shadows Have Teeth
6. Exuvia
7. Fire Dances