Daaronder valt dus eveneens een groot deel van de Running Wild-discografie. De albums tot en met Masquerade hebben alle een grondige lik verf gekregen en zijn met extra nummers en in sommige gevallen bonuscd's opnieuw uitgebracht. Blazon Stone bevat geen bonuscd, maar is qua extra materiaal wel interessant. De Little Big Horn-single is namelijk al jaren niet meer fatsoenlijk te vinden. Aardig van Noise BMG dat het label het kleinood op deze heruitgave geperst heeft. Billy The Kid is een heerlijk nummer en de cover van Thin Lizzy's Genocide mag er eveneens zijn in deze speedmetalversie.
Wat mij betreft is Blazon Stone één en al degelijkheid. Echte uitschieters staan er niet op en zwakke songs zoek je ook met een vergrootglas. Grootste nadeel van zowel deze schijf als de twee opvolgers Pile Of Skulls en Black Hand Inn is het gebrek aan afwisseling. De drie platen duren allemaal tussen de vijftig en zeventig minuten, dus variatie is broodnodig. Variatie die er niet of nauwelijks is. In zekere zin is dit Running Wild op de automatische piloot. De riffs zijn lekker als altijd, de solo's oké doch weer onderling inwisselbaar en de tempo's rap. De Duitsers nemen op deze plaat nauwelijks gas terug. Daarom blijf ik het een opgave vinden om deze cd in één ruk uit te zitten. De dreunende, vlakke manier van zingen die kapitein Rock'n'Rolf zichzelf heeft aangemeten, draagt evenmin bij aan de afwisseling.
Of Blazon Stone daarom slecht is? Dat niet. Maar het is wel het begin van een lichte aftakeling. Het begin van het pad naar albums die vrijwel niet van elkaar verschillen, slechts onderbroken door het geniale Masquerade. Nu ben ik een liefhebber van die sound en kan ik er zo op z'n tijd erg van genieten, maar Blazon Stone behoort niet tot de reguliere rits Running Wild-albums die regelmatig in mijn cd-speler bivakkeert. Overigens klinkt deze heruitgave wel wat vetter dan het ook nog eens vlak geproduceerde origineel. Vooral het laag is erop vooruit gegaan. Dat gaat wel wat ten koste van de dynamiek, maar dat is in de jaren negentig toch niet het sterkste punt van deze groep.
Ik weet dat veel fans deze platen juist de beste uit de discografie vinden, maar als je het mij vraagt, is dat zeker niet het geval. Dit is vooral Duitse degelijkheid. Goed uitgevoerd, zonder verrassingen en netjes vastgelegd. Heb je een krappe beurs en wil je slechts twee of drie van de nieuwe re-releases van Running Wild aanschaffen, dan verwijs ik je liever door naar Port Royal, Death Or Glory en Masquerade of misschien het rauwe debuut. Blazon Stone is en blijft leuk, maar niet meer dan dat.
Tracklist:
1. Blazon Stone
2. Lonewolf
3. Slavery
4. Fire & Ice
5. Little Big Horn
6. Over The Rainbow
7. White Masque
8. Rolling Wheels
9. Bloody Red Rose
10. Straight To Hell
11. Heads Or Tails
12. Billy The Kid
13. Genocide
14. Blazon Stone (2003)
15. Little Big Horn (2003)
