Op zondagmiddag 3 mei heeft Baroeg, door twee toers met elkaar te combineren, wederom een hele mooie line-up neer weten te zetten die goed is voor een mooie namiddag extreme metal. Zowel Oostenrijker Martin Schirenc met zijn geesteskind Pungent Stench als de Noorse blackmetalband Gehenna strijken neer in de roemruchte metaltoko, met in hun kielzog supports Bölzer, Demonical en I Saw Red.
De bekerfinale tussen PEC Zwolle en FC Groningen zorgt voor extra drukte op de weg, waardoor opener I Saw Red mij grotendeels ontschiet. Over hun optreden kan ik weinig meer zeggen dan dat hun melodieuze death metal degelijk klonk en goed uitgevoerd werd voor de binnendruppelende toehoorders. Volgende keer beter!
Demonical speelt typische Zweedse death metal en biedt daarmee niets wat de gemiddelde headbanger nooit eerder gehoord heeft, maar is wel een van de bands uit die hoek die mij het meest bekoren kan. De bands bedient zich van blastbeats wanneer het echt passend is, Dismember-achtige melodieën die gelukkig nergens soft klinken, een vette groove en uiteraard de überbrute kettingzaag-gitaarsound die het Boss-HM2 pedaal produceert. De delegatie uit Stockholm doet zijn ding naar behoren, verdient meer reactie vanuit het publiek en mag van mij snel weer eens terugkeren naar Baroeg!
Schreef ik eind 2014 naar aanleiding van het optreden op Eindhoven Metal Meeting nog “believe the hype!”, vanmiddag neem ik deze woorden terug. Bölzer is zo'n band gebleken die me in theorie heel interessant lijkt en me bij een eerste live-kennismaking intrigeerde, maar me in de praktijk uiteindelijk niet weet te boeien. Zanger/gitarist Oikos Jonos en drummer Fabian Wyrsch hebben met enkel een demo en twee ep’s onder de arm reeds hoge ogen gegooid en een flinke fanschare om zich heen verzameld. De muziek van het Zwitserse tweetal valt te omschrijven als old school death metal, vermengd met Darkthrone-achtig gitaarwerk en aan Urfaust refererende sferische kwinkslagen. Bölzer heeft daarmee zeker een eigen geluid ontwikkeld, dat mij echter nog iets te zwalkend in de oren klinkt: het is mij niet duidelijk wat de band wil bereiken met zijn muziek. Daarbij staat het geluid onaangenaam hard. Nee, ik ben nog niet om.
Het Noorse Gehenna is al sinds 1993 actief en heeft in de jaren negentig enkele zeer sterke symfonische blackmetalklassiekers geproduceerd. Vanavond wordt er helaas weinig van die albums gespeeld, maar des te meer van de meest recente albums WW (2005) en Unravel (2013). Gehenna klinkt op deze cd’s rauwer en directer, maar gaat ook sneller vervelen. Live heeft Gehenna ook geen toetsenist bij zich, waardoor het oudere materiaal dat wel gespeeld wordt, totaal niet uit de verf komt. Daarbij staan de heren erbij als zoutzakken en is hetgeen gespeeld wordt, niet goed genoeg om de muziek voor zichzelf te laten spreken. Een tegenvallend optreden dat niet de gehele speelduur boeiend blijft.
Hoe anders is het bij Schirenc Plays Pungent Stench! Dat wordt binnen een oogwenk een losbandig feest der herkenning met vele klassiekers van Been Caught Buttering (1991) en het dit jaar jubilerende For God Your Soul… For Me Your Flesh (1990). De ‘pretdeath’ van Pungent Stench is de perfecte muziek om elk publiek te enthousiasmeren, ook als dat, zoals vanavond (tot mijn grote verbazing), niet in groten getalen aanwezig is. Hun death metal is allesbehalve serieus en rijkelijk doorspeekt met blues- en rock-‘n-roll-invloeden, wat dit tot een heerlijk eigenzinnige liveband maakt. Het is erg leuk om het drietal in een afgeragd hol als Baroeg te zien, in plaats van op een groot festivalpodium als op Graspop of Into The Grave, waar ik de band vorig jaar zag. Daarbij mogen heerlijk ranzige hitjes als Happy Rebirthday en Shrunken And Mummified Bitch uiteraard niet ontbreken. Blij dat de geest van Pungent Stench, na een rustperiode en juridisch gesteggel over de bandnaam, weer door metalland waart!
