Aan het onbekende 3 de eer de avond te openen. De muziek die dit vijftal uit het roemruchte stadje Woodstock maakt laat zich omschrijven als een combinatie van flamenco en alternatieve en progressieve rock, waarbij te denken valt aan een mix tussen Rush en het minder bekende Rusted Root. Zanger/gitarist Joey Eppard’s aparte manier van zingen kan slechts bij tijden bekoren, maar zijn semi-akoestische gitaarspel is bij vlagen fenomenaal. Applaus wordt geoogst als de drummer en de percussionist een verrassend één-tweetje aangaan en enkele opmerkelijke capriolen uithalen op hun eigen, én elkaars instrument. Een leuk optreden.

Ook de tweede band van vanavond geniet in Nederland nauwelijks naamsbekendheid. Chiodos uit Michigan is een zeskoppige emocore-formatie en heeft tot nu toe één full-length op hun naam staan. De band beschikt over twee bekwame gitaristen, maar maakt daar jammer genoeg te weinig gebruik van. Heerlijke harde stukken worden in vrijwel elk nummer afgewisseld door slappe intermezzo’s waarbij de boel als een pudding in elkaar zakt. Tel daarbij op dat de hoge uithalen van zanger Craig Owens veelal verloren gaan ergens onderweg van microfoon naar versterker en de conclusie is dat menig toeschouwer ongetwijfeld wel betere optredens heeft gezien.

Om te zeggen dat bij 36 Crazyfists het dak eraf gaat is een understatement. De mannen uit Alaska hebben de laatste tijd veel opgetreden in Nederland en heeft hier dan ook een aardige fanschare opgebouwd. Zoals altijd hebben ze het ook vanavond weer zichtbaar naar hun zin. Zanger Brock Lindow is goed in vorm en zijn vocalen zijn gelukkig wél duidelijk hoorbaar. Natuurlijk worden er veel nummers van het gloednieuwe album Rest Inside The Flames gespeeld, maar vooral tijdens nummers van de vorige plaat, A Snow Capped Romance, kan de band op veel bijval rekenen. Uitstekende vertolkingen van The Heart & The Shape zorgen voor een flinke pit. Het enige minpunt van dit heerlijke optreden is dat het veel te kort duurt, maar misschien is dat verbeelding, want iedereen weet dat time flies when you’re having fun.

Ook Atreyu kwam eerder dit jaar in de vorm van, A Death Grip On Yesterday, met een heerlijk album op de proppen. Het laat zich dan ook raden dat tijdens hun optreden eveneens veel nieuwe nummers voorbij komen, waarvan Ex’s And Oh’s en The Theft toch wel de krenten in de pap zijn. Er wordt echter niet enkel nieuw materiaal gespeeld. Sterker nog, het publiek krijgt een vrij gevarieerde set voorgeschoteld, met genoeg werk van de eerdere platen, Suicide Notes And Butterfly Kisses en The Curse. Zanger Alex Varkatzas kampt (weliswaar in mindere mate) met hetzelfde probleem als zijn collega van Chiodos, maar gelukkig komen de cleane vocalen van drummer Brandon Saller een stuk beter uit de verf. Het publiek lijkt elk nummer even goed te kunnen waarderen, als we het luide applaus dat keer op keer volgt als maatstaaf nemen. Persoonlijk vond ik 36 Crazyfists, waar toch iets meer vonken vanaf sprongen, overtuigender, maar Atreyu laat ook zeker een goede indruk achter. Ondanks de grote hoeveelheid make-up en foute kapsels die je tijdens dit soort concerten aantreft een heerlijke avond met een aantal goede bands.

Met dank aan www.cosmovloedbeld.nl en www.metalrage.com voor de foto's.