Amoral is als openingsband ook meteen de vreemde eend in de bijt van de dag. Tussen al het duivelse black metal geweld lijkt de niet bepaald kwaadaardige death/thrash van het Finse Amoral ietwat misplaatst. De band heeft er echter zin in en de muziek zelf is zeker niet slecht. Er zitten soms lekker zware grooves in en het geheel wordt ook vrij welwillend opgenomen door het publiek. Na een half uur heb je het echter wel ruimschoots gezien en is het ook goed dat het optreden dan ook ten einde is.
Hoe anders is het dan als het Duitse Endstille, de band waar ik het meest naar uitkeek, het podium betreedt. Endstille maakt een smerige portie black metal neer waar een zware tank nog voor zou terugdeinzen. De band zet een ijskoude en gitzwarte geluidsmuur neer en zanger Iblis snauwt en krijst nummers als Frühlingserwachen, Dominanz en afsluiter Navigator met verve de zaal in. Ook het publiek denkt hier zo over en er is de nodige actie te bespeuren in de zaal. Helaas is het na een zeer kort halfuur alweer uit met de zwarte pret.
Het Zweedse Naglfar heeft me live nog nooit zo kunnen overtuigen als op cd. Ook vandaag vind ik het geen meesterlijk optreden maar het is zeker zeer degelijk te noemen. De sfeer zit er inmiddels goed in en het publiek reageert zeer enthousiast op de Zweden. Met nummers als Spoken words of venom en The Perpetual Horrors van het laatste album Pariah en het extreem brute I am Vengeance van Sheol heeft de band een paar echte knallers op zak en natuulijk wordt het klassieke debuut Vittra niet overgeslagen. Jammer is dat de basgitaar veel te hard staat en de gitaren vaker overstemt, vooral achter in de zaal is dit vrij irritant.
Dark Funeral, de band waarvoor de meesten vandaag zijn gekomen, is zoals ook vandaag blijkt not my cup of tea. Als de band opkomt in leren harnasjes is voor mij het komische gehalte weer net wat te hoog. De band lijkt heel evil te willen zijn, maar lijkt het effect te generen waar Marduk tot de vervanging van Legion ook mee te kampen had. De fans eten de band echter uit de hand en het moet gezegd, bij nummers als Open the Gates en Diabolis Interium gaat het hek flink van de dam en er is een flinke pit in de zaal. Na Hail Murder verdwijnt de band van het podium om nog terug te komen voor drie nummers onder andere My Dark Desires en het allesvernietigende An Apprentice of Satan, waarbij de fans nog eenmaal helemaal losgaan. Frontman Caligula mag volgens mij wel eens wat voorzichtiger met zijn stem omgaan trouwens, tussen bijna alle nummers door moet hij een flinke slok Jägermeister nemen. Het geluid was over het algemeen vrij goed te noemen alleen stond de snaredrum wat zacht wat een beetje ten koste ging van de ziekelijk snelle blastbeats van Matte Modin. Al met al was het een zeer geslaagde metalmatinee in een goedgevulde 013 met een actief publiek. Endstille was voor mij echter wel de band van de dag en ik had graag een langer optreden gezien.
