The Pineapple Thief en O.R.k. in Zoetermeer

Allereerst O.R.k. Dat is een experimentele rockgroep met bassist Colin Edwin (Porcupine Tree) en drummer Pat Mastelotto (King Crimson) als meest opvallende namen. Daarnaast bestaat het progrockensemble uit vocalist/toetsenist Lorenzo Esposito ‘LEF’ Fornasari (Obake, Berserk!) en gitarist Carmelo Pipitone (Marta Sui Tubi). De bandnaam is afgeleid van orka en heeft dus niets te maken met de gelijknamige, mythologische wezens. Het kwartet heeft met Ramagehead recentelijk zijn derde full-length wereldkundig gemaakt. Vandaag is er uiteraard veel aandacht voor die plaat, maar ook het oudere werk komt aan bod. Signals Erased en Kneel To Nothing komen het beste uit de verf. Die klinken als een eenheid en zijn wat toegankelijker dan andere composities die wat meer luisterbeurten vergen om door te dringen.

De mix is helaas niet optimaal. De partijen zijn niet ideaal op elkaar afgestemd en de zang van LEF heeft slechts bij vlagen de emotionele impact die deze heeft van het studiowerk. Een lichte tegenvaller dus, maar de heren laten wel horen dat ze kunnen spelen. Met name de originele gitaarpartijen vallen in positieve zin op. Ook het drumwerk verrijkt de eigenzinnige composities. Denk aan een mix van King Crimson, Radiohead, Soundgarden, David Bowie en Pink Floyd. Het optreden is als een soort jamsessie, waarbij de heren onderling veel lol hebben tussen de nummers door. Zo wordt Beyond Sight omgedoopt in Beyoncé, waarna Colin haar zangstem nadoet. Een applaus voor het vermakelijke concert is zeker op zijn plaats, maar er had meer ingezeten.

”It’s Pineapple time”; Zo kondigt Pat van O.R.k. het hoofdprogramma aan. The Pineapple Thief komt het meest recente album Dissolution presenteren. Alleen All That You’ve Got en Pillar Of Salt komen niet aan bod. De rest staat kris kras op de setlist. In tegenstelling tot de supportact heeft de headliner vanavond de geluidstechnische zaken wel goed voor elkaar. Zodoende is het al vroeg genieten van In Exile (“Don’t be afraid to miss me”) en Alone At Sea (“This is suicide”). Eerstgenoemde bevat fraai soleerwerk, een heerlijke vibe en prachtige zanglijnen. In laatstgenoemde excelleert drummer Gavin Harrison, die sinds vorig jaar is toegetreden tot de vaste line-up. Zijn awardwinnende drumspel is één van de voornaamste redenen voor de toegenomen populariteit van de band.

Maar ook oprichter/zanger/gitarist Bruce Soord doet het vanavond uitstekend. In de stevigere fases, zoals in Try As I Might heeft zijn zang een rauw randje à la Liam Gallagher (Oasis). Voor die track pakt Bruce de semi-akoestische gitaar er trouwens bij. Ook als het er rustiger aan toe gaat, zoals in het prachtige No Man’s Land en Threatening War, komen zijn zanglijnen mooi over. In het tweede deel van laatstgenoemde tilt Gavin de compositie naar een hoger niveau met onder andere breakbeats en krachtige slagen. Terwijl de meeste ogen gericht zijn op Gavin en Bruce staan de andere muzikanten uitstekend te musiceren. Daardoor klinkt het geheel als een klok. Bovendien voegt de lichtshow veel sfeer toe.

Er zit een hoog tempo in de set, maar Bruce richt zich af en toe tot het publiek. Ook dankt hij de organisatie. Vermakelijk is dat hij de titel van een paar nummers niet meer herinneren. Leadgitarist George Marios helpt hem uit de brand. Een enkele keer moedigt hij de fans aan om mee te klappen. Hij laat echter liever de muziek spreken. En terecht, want zoals aangegeven, komen ze goed uit de verf door het prima geluid. Daardoor is het volop genieten van Uncovering The Tracks en een bijzondere uitvoering van 3000 Days, waarbij het publiek meeklapt. Favorieten zijn er vele, maar Part Zero krijgt meteen na de aankondiging al extra reactie. Die track bevat net als in Shed A Light fraai soleerwerk van George.

Een volgende favoriet is White Mist. Bij de meeste fans het favoriete nummer van Dissolution. Wederom is het Gavin die excelleert. In het knallende Nothing At Best gaan de mannen er nog even flink op los. Ze tonen veel speelplezier en staan zelfverzekerd op het podium. De bezoekers kunnen er geen genoeg van krijgen en gelukkig volgt er na een reguliere set en een korte pauze een toegift. Na het fragiele Not Naming Any Names is dat tot grote tevredenheid van velen het supergave The Final Thing On My Mind. Snowdrops eindigt een ijzersterk optreden van The Pineapple Thief in topvorm. Nimmer was de progrockformatie zo op dreef als vandaag.

Setlist The Pineapple Thief:
1. Far Below
2. In Exile
3. Alone At Sea
4. Threatening War
5. Try As I Might
6. No Man’s Land
7. That Shore
8. Uncovering Your Tracks
9. 3000 Days
10. Shed A Light
11. Part Zero
12. White Mist
13. Nothing At Best

Toegift:
14. Not Naming Any Names
15. The Final Thing On My Mind
16. Snowdrops